"အထက္တန္းစားစိတ္ VS ေအာက္တန္းစားစိတ္ "

ေရ၏ ပင္ကိုသေဘာသည္ ျဖဴစင္၏။ သန္႔ရွင္း ၏။ 
ထိုေရအတြင္းသို႔ ႏို႔ဆီႏို႔မႈန္႔မ်ား ထည့္လိုက္ေသာ အခါ ႏို႔ေရျဖစ္သြားသည္။
 ေသာက္သံုးသူကို ခြန္အား ျဖစ္ေစ၏။ ႏို႔ဆီႏို႔မႈန္႔ မ်ားလွ်င္ 
မ်ားသေလာက္ ခြန္အားကို ျဖစ္ေစႏိုင္ေပသည္။ 

တစ္ဖန္ ထိုေရအတြင္း သို႔ ႏို႔ဆီႏို႔မႈန္႔ မထည့္ဘဲ အဆိပ္ဆီ 
အဆိပ္မႈန္႔မ်ား ထည့္လိုက္ေသာအခါ အဆိပ္ေရျဖစ္သြား၏။
 ေသာက္ သံုးမိသူကို ဒုကၡေရာက္ေစသည္။ အဆိပ္ဆီ အဆိပ္ မႈန္႔မ်ားလွ်င္ မ်ားသေလာက္ ဒုကၡဆိုး က်ိဳးမ်ားရရွိေစ ၿပီး ေနာက္ဆံုး အသက္ပင္ ဆံုး႐ံႈးေစႏိုင္၏။

 ဤဥပမာကဲ့သို႔ပင္ . . .ဆန္းၾကယ္ေသာအရာဟု အဓိပၸာယ္ရေသာ စိတ္သည္ ပင္ကိုသေဘာအားျဖင့္ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္း၏။ ေရႏွင့္တူေသာ ထိုစိတ္၏အတြင္းသို႔
 ႏို႔ဆီ ႏို႔မႈန္႔ႏွင့္ တူေသာ အေလာဘ အေဒါသ အေမာဟ စေသာ ကုသိုလ္ေစတသိက္မ်ား ေရာ ထည့္လိုက္ေသာအခါ အေလာဘစိတ္ 
အေဒါသစိတ္ အေမာဟစိတ္ စေသာ ကုသိုလ္စိတ္မ်ား ျဖစ္သြား၏။ 
ထိုစိတ္တို႔ကို လက္ခံေမြးျမဴသူတို႔သည္ လူ နတ္ နိဗၺာန္ 
သံုးတန္ေသာခ်မ္းသာကို ရရွိ၏။ ထိုစိတ္ေတြ အားေကာင္းလွ်င္ အားေကာင္းသေလာက္ ကုသိုလ္ေတြ မ်ားမ်ားရေစသည္။ 
နိဗၺာန္ကို ျမန္ျမန္ေရာက္ေစသည္။ 

ဤစိတ္ကိုပင္ အထက္တန္းစားစိတ္ဟုေခၚ၏။
 ေရႏွင့္တူေသာ ထိုစိတ္၏အတြင္းသို႔ အဆိပ္ဆီ အဆိပ္မႈန္႔ႏွင့္
တူေသာ ေလာဘ, ေဒါသ, ေမာဟ, မာန စေသာ 
အကုသိုလ္ေစတသိက္မ်ား ေရာထည့္ လိုက္ေသာအခါ ေလာဘစိတ္,
 ေဒါသစိတ္, ေမာဟစိတ္, မာနစိတ္စေသာ အကုသိုလ္စိတ္မ်ား ျဖစ္သြား သည္။ 

ထိုစိတ္တို႔ကို လက္ခံေမြးျမဴသူတို႔သည္ ငရဲ၊ တိရစၦာန္၊ ၿပိတၲာ၊ အသူရကာယ္ဟူေသာ အပါယ္ေလးပါးသို႔ က်ေရာက္ရသည္။ 
ဆင္းရဲဒုကၡမ်ိဳးစံု ခံစားၾကရသည္။ ထိုစိတ္ေတြ အားေကာင္းလွ်င္ အားေကာင္းသေလာက္ အကုသိုလ္ေတြ မ်ားမ်ားျဖစ္ေစသည္။ 
အဝီစိကို ျမန္ျမန္ေရာက္ေစသည္။ ဤစိတ္ကိုပင္ ေအာက္တန္းစား စိတ္ဟုေခၚ၏။

 အထက္တန္းစားစိတ္ကို လက္ခံေမြးျမဴသူသည္ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္း ျဖစ္၍ ေအာက္တန္းစားစိတ္ ကို လက္ခံေမြးျမဴသူကား ပညာမဲ့ မသူေတာ္ ျဖစ္၏။ ေရႏွင့္မီးကို အတူေပါင္းစည္းၿပီးထား၍ မရသကဲ့သို႔ သူေတာ္ေကာင္းႏွင့္ မသူေတာ္သည္လည္း ဘယ္လိုမွ ေပါင္းစည္း၍ မရေပ။ ဆန္႔က်င္ဘက္ေျပးေနေသာ ျမားႏွစ္စင္းသည္ ၾကာေလ ေဝးေလ
 ေဝးသကဲ့သို႔ သူေတာ္ေကာင္းႏွင့္ မသူေတာ္သည္လည္း ၾကာေလ ေဝးေလ ေဝးသြားၾကေတာ့သည္။ ေကာင္းကင္ႏွင့္ ေျမႀကီး၊
 ေနထြက္ရာအရပ္ႏွင့္ ေနဝင္ရာအရပ္၊ သမုဒၵရာဤ
ဘက္ကမ္းႏွင့္ ဟိုဘက္ကမ္း။

ဤအရာေတြေဝးကြာတာထက္ သူေတာ္ေကာင္း တရားႏွင့္ မသူေတာ္တရား(တစ္နည္း)အထက္တန္း စားစိတ္ႏွင့္ေအာက္တန္းစား
စိတ္တို႔ ေဝးကြာျခင္းက ပို၍ သာလြန္ေပသည္။ ျမင္သာေအာင္ ပံုစံျပရေသာ္ နိဗၺာန္ေရာက္သြားေသာ ဗုဒၶဘုရားရွင္ႏွင့္ အဝီစိက်သြားေသာ
 ေဒဝဒတ္တို႔ကို ၾကည့္၍သိႏိုင္ေပသည္။ ဗုဒၶသည္ ပါရမီျဖည့္က်င့္သည့္ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး အမ်ား၊ သူတစ္ပါးအတြက္ စြန္႔လႊတ္၊ ေပးဆပ္၊ အနစ္နာခံရင္း အထက္တန္းစားစိတ္ကို ေမြးျမဴခဲ့၏။ 

ထိုစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ တစ္ဆင့္ထက္ တစ္ဆင့္ ျမင့္တက္သြားၿပီး ေနာက္ဆံုး ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူကာ အျမင့္ဆံုး အခ်မ္းသာဆံုး နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ေဒဝဒတ္သည္ကား ျဖစ္ရာဘဝတိုင္း မိမိအတြက္ ရယူသိမ္းပိုက္၏။ ဘယ္ေသာအခါမွ အနာမခံ၊ အသာစံ ရျခင္းကိုသာ ႏွစ္သက္သည္။ 
ဤကား ေအာက္တန္းစား စိတ္ဓာတ္၏လက္ခ်က္ပင္တည္း။ 
ဤစိတ္ဓာတ္ကပင္ ေဒဝဒတ္ကို မသူေတာ္ဘဝေရာက္ေစခဲ့သည္။ 
အဝီစိထိ က်ေစခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘုရားရွင္ကို အထက္တန္းစား စိတ္ဓာတ္ပိုင္ရွင္တို႔၏ဖခင္ဟု ဆိုႏိုင္သကဲ့သို႔ ေဒဝဒတ္ကိုလည္း
 ေအာက္တန္းစား စိတ္ဓာတ္ ပိုင္ရွင္တို႔၏ ေရွ႕သြား
 ေခါင္းေဆာင္ဟု ဆိုႏိုင္ေပသည္။ 

ဆန္႔က်င္ဘက္ေျခလွမ္းမ်ား လူတို႔သည္ အာ႐ံုလမ္းမႀကီးေပၚ၌ ကံေျခလွမ္းျဖင့္ ေလွ်ာက္ၾကသူခ်င္း အတူတူ ျဖစ္ေသာ္လည္းအခ်င္းခ်င္းမတူေသာအခ်က္ကား ရွိ၏။ ယင္းအခ်က္ကား တူ႐ူျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕ကား ငါေကာင္းစားေရးသို႔ 
မ်က္ႏွာမူ၍ ေလွ်ာက္ၾက၏။ အခ်ိဳ႕ကားေလာက
 ေကာင္းစားေရးသို႔ မ်က္ႏွာမူ၍ေလွ်ာက္ၾက၏။ 

လမ္းကေတာ့ ဒီလမ္း၊ ေျခလွမ္းမ်ားကလည္း ဒီေျခလွမ္းမ်ားပင္။ 
သို႔ရာတြင္ မ်က္ႏွာမူရာ ဘက္ခ်င္း ကား မတူပါေခ်။ တစ္ဦးက ေတာင္ဘက္သို႔မ်က္ႏွာမူလွ်င္ အျခား တစ္ဦးက ေျမာက္ဘက္သို႔ မ်က္ႏွာမူသည့္သဖြယ္ျဖစ္ ေပ၏ ဟူ၍ ဦးေရႊေအာင္က ‘အျမင္မ်ား
 ေျပာင္း လဲျခင္း’စာအုပ္တြင္ ေရးသားထား၏။ လူ႕ေလာကတြင္ တခ်ိဳ႕က အသာစံျခင္း၌ ေပ်ာ္ေမြ႕၏။ တခ်ိဳ႕က အနာခံျခင္း၌ ေပ်ာ္ေမြ႕၏။ 
တခ်ိဳ႕ က ရယူျခင္း၌ ေက်နပ္၏။ တခ်ိဳ႕က ေပးဆပ္ျခင္း၌ ေက်နပ္၏။ 
တခ်ိဳ႕က ေလာကကို မိမိအတြက္ အသံုးခ်၏။ 

တခ်ိဳ႕က မိမိကို ေလာကအတြက္ အသံုးခ်၏။ 
တခ်ိဳ႕က ဘယ္သူေသေသ ငေတမာလွ်င္ ၿပီးေရာဟု သေဘာထား၏။ 
တခ်ိဳ႕က ငါေသလွ်င္ ေသပါေစ၊ အမ်ားခ်မ္းသာလွ်င္ ၿပီးေရာဟု သေဘာထား၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းပံုေျခလွမ္းခ်င္းတူေသာ္လည္း 
မ်က္ႏွာမူရာ အရပ္မ်က္ႏွာခ်င္း မတူဟု ဆိုျခင္း ျဖစ္၏။ 
ဗာရာဏသီျပည္မွ ကုေဋေလးဆယ္ ၾကြယ္ဝ ခ်မ္းသာေသာ စည္းစိမ္ရွိသူ သူေဌးသားေလးဦးတို႔၏ ေအာက္တန္းစားစိတ္ဓာတ္ကို ႐ႈပါ။ 

တစ္ေန႔ ထိုသူေဌးသား ေလးဦးတို႔သည္ ငါတို႔ ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ စည္းစိမ္ေတြကို ဘယ္လိုအသံုးခ်ၾကမလဲ တိုင္ပင္ၾကေသာအခါ ‘လွဴဒါန္း ေပးကမ္းမယ္၊ လိုအပ္သည့္ေနရာေတြမွာ ေထာက္ပံ့ကူညီမယ္’ ဤ သို႔ တစ္ဦးမွ 
မေျပာဘဲ မူး႐ူးေပ်ာ္ပါး ေသာက္စားၾကဖို႔ ေျပာဆိုၾက၏။
 ေနာက္ဆံုးသူေဌးသားကား သူ တစ္ပါးသားမယားမ်ားကို 
ပစၥည္းဥစၥာေပး၍ ေပ်ာ္ပါး ၾကအံ့ဟု တိုင္ပင္သည္ရွိေသာ္ ထိုအဆိုကို 
အားလံုးက သေဘာတူလက္ခံလိုက္ၾကသည္။ 
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ သူတစ္ပါးတို႔၏သမီးပ်ိဳမ်ား၊ လင္ရွိ မယားမ်ားကို 
ပစၥည္းေပး၍ ေပ်ာ္ပါးၾကေတာ့သည္။ 
ကိုယ္ ေပ်ာ္ရလွ်င္ ၿပီးေရာ၊
 ေပ်ာ္ပါးခံရသူ မိသားစု ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂ႐ုမစိုက္ၾက။ 

ဒူးႏွင့္မ်က္ရည္ သုတ္ရတာေတြ လာမေျပာႏွင့္။ အိမ္ေထာင္ေရးၿပိဳကြဲ ဒုကၡေရာက္တာေတြ လာငိုမျပႏွင့္။ သူတို႔ စိတ္မဝင္စား။ 
သူတို႔ တကယ္ စိတ္ဝင္စားသည္ကား ေပ်ာ္ဖို႔ပါးဖို႔။ ဤ စိတ္ဓာတ္ကိုမွ ေအာက္တန္းစားစိတ္ဟု မေျပာလွ်င္ အဘယ္စိတ္ဓာတ္ကို ေျပာဦးမည္နည္း။ ေအာက္တန္းစား စိတ္သည္ ေအာက္တန္းက် ေသာအက်ိဳးကိုေပး၏။ အႏွစ္ႏွစ္ေသာင္းတိုင္တိုင္ သူ တစ္ပါးသားမယားမ်ားႏွင့္ေပ်ာ္ပါးေနခဲ့ေသာ 
သူေဌး သားေလးဦးသည္ ထိုဘဝမွစုေတသည္ရွိေသာ္ မဟာ 
အဝီစိငရဲႀကီး၌ ဘုရားႏွစ္ဆူတို႔၏တစ္ခုေသာအၾကား 
ကာလပတ္လံုး ခံၾကရသည္။ 

ထိုအဝီစိငရဲမွလြတ္လာ ျပန္ေသာ္ မေကာင္းမႈကံျြကင္း၏
အစြမ္းျဖင့္ ေလာဟ ကုမၻီငရဲအိုး၌ အႏွစ္သံုးေသာင္းၾကာမွ 
အိုး၏ေအာက္ အျပင္သို႔ ေရာက္၏။ အႏွစ္သံုးေသာင္းၾကာမွ 
ငရဲအိုး၏ အထက္မ်က္ႏွာျပင္သို႔ ေရာက္၏။ ထိုမ်က္ႏွာျပင္သို႔ ေရာက္သည့္အခါတိုင္း ဒု၊ သ၊ န၊ ေသာ ဟူ၍ ေနာင္တႀကီးစြာ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီ ေအာ္ဟစ္ေနၾကေတာ့သည္။

 အထက္တန္းစားစိတ္ဓာတ္ပိုင္ရွင္ကား မိမိတည္း ဟူေသာ 
အေၾကာင္းေၾကာင့္ သူတစ္ပါးကို ဒုကၡမျဖစ္ေစခ်င္။ သူတစ္ပါးေတြ ဆင္းရဲဒုကၡျဖစ္ေနၿပီဆိုလွ်င္လည္း မိမိကိုယ္က်ိဳးကိုစြန္႔လႊတ္ဖို႔ ဝန္မေလးတတ္ၾကေပ။ ေနာက္ဆံုး မိမိ၏အသက္ကိုပင္ စြန္႔လႊတ္ရဲၾက၏။ ရြဲထြင္းသမားအိမ္သို႔ ေန႔စဥ္ ဆြမ္းခံျြကေသာ တိႆမေထရ္၏အျဖစ္ကို ႐ႈပါေလာ့။

 ထိုေန႔၌ ေကာသလမင္းသည္ တစ္ခုေသာ ပတၲျမားရတနာကို ရြဲထြင္းသမားအိမ္ ပို႔ေစ၍ ဤ ပတၲျမားကို ေသြး၍ ထြင္းၿပီးလွ်င္ ပို႔လိုက္ရမည္ဟု ေစလႊတ္လိုက္၏။ ရြဲထြင္းသမားလည္း ဟင္းမ်ိဳး အမဲသားကို စဥ္းခုတ္လွီးျဖတ္ေနခ်ိန္ျဖစ္သျဖင့္ ေသြးေပေနေသာ လက္ျဖင့္သာ ပတၲျမားကိုယူ၍ ပျခဳပ္၏ အထက္၌ တင္ထားၿပီးလွ်င္ လက္ေရေဆးဖို႔ အိမ္ထဲ ဝင္သြား၏။ 
ထိုအခ်ိန္ အိမ္တြင္ ေမြးစားထားေသာ ႀကိဳးၾကာငွက္သည္
 ေသြးအနံ႔ေၾကာင့္ ပတၲျမားကို သားတစ္မွတ္၍ ေကာက္မ်ိဳလိုက္၏။ ဤအျခင္းအရာကို အိမ္သို႔ေရာက္ေနေသာ တိႆမေထရ္က ျမင္၏။ 
ရြဲထြင္းသမား ျပန္ထြက္လာ၍ ပတၲျမားကို မျမင္ ေလေသာ္
 “ဘယ္သူယူသနည္း”ဟု မယားကို လည္းေကာင္း၊ 
သားကိုလည္းေကာင္း ေမး၏။ အားလံုးက မယူၾကကုန္ဟုဆို၏။ 

ထိုအခါ ရြဲထြင္းသမား ၏ သံသယက မေထရ္ျမတ္အေပၚက်ေရာက္လာ၏။ မေထရ္ကို ေမး၏။ မေထရ္ျမတ္ကလည္း ငါမယူဆို၏။ သို႔ေသာ္ ရြဲထြင္းသမားက မယံုၾကည္။ မေထရ္ျမတ္ကို အတင္းအၾကပ္ စြပ္စြဲေလေတာ့သည္။ ထို႕ေနာက္ စစ္ေမး၍ မရသည့္အဆံုးတြင္ ‘မေထရ္ျမတ္ကို ႏွိပ္စက္ ညႇဥ္းပန္း၍ ေမးအံ့’ဟု သူ၏ဇနီးျဖစ္သူ အတန္တန္ ေတာင္းပန္သည့္ၾကားမွ မေထရ္ျမတ္၏ ဦးေခါင္းကို ႀကိဳးျဖင့္ ရစ္ပတ္၍ ႐ိုက္ႏွက္ေလသည္။ 
မေထရ္ျမတ္၏ ဦးေခါင္းေတာ္မွလည္းေကာင္း၊ 
နားရြက္တို႔မွလည္းေကာင္း ေသြးမ်ား ယိုစီးက်လာ၏။ 
မ်က္စိတို႔လည္း ျပဳတ္ထြက္လုမတတ္ ျဖစ္ကုန္၏။
 ျပင္းစြာေသာ ဆင္းရဲေဝဒနာႏွိပ္စက္လ်က္ မေထရ္ျမတ္
 ေျမသို႔လဲက်သြား၏။ 

ဤမွ် ႐ိုက္ႏွက္ႏွိပ္စက္ေနေသာ္လည္း မေထရ္ျမတ္သည္ ပတၲျမားကို ႀကိဳးၾကာ မ်ိဳသည္ ဟု လံုးဝ မေျပာေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ ဤသို႔ေျပာလွ်င္
 ႀကိဳးၾကာ အသတ္ခံရမည္ စိုးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ 
တစ္နည္း မိမိတည္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ 
သူတစ္ပါးကို ဒုကၡမေရာက္ေစလိုေသာ အထက္တန္းစားစိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ 
သို႔ေသာ္ ကံဆိုးရွာေသာ ႀကိဳးၾကာက ေသြးအနံ႔ ေၾကာင့္ လဲက်ေနေသာ မေထရ္ျမတ္အနီး လာလတ္ ၍ ေသြးကို ေသာက္၏။ 
ထိုအခါ ေဒါသေပါက္ကြဲေန ဆဲျဖစ္ေသာ ရြဲထြင္းသမားက
 ႀကိဳးၾကာငွက္ကို ေျခေထာက္ျဖင့္ အားကုန္ကန္ေက်ာက္ပစ္ေလသည္။ 
ထို ဒဏ္ခ်က္ျဖင့္ ႀကိဳးၾကာငွက္ ေသ၍ ပက္လက္ျဖစ္ေနေလသည္။ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္ရေသာ မေထရ္ျမတ္က – “ဒါယကာ၊ ဦးေခါင္း၌ရစ္၍ခ်ည္ထားေသာႀကိဳးကို ငါ့အား ျဖည္ေပးပါ၊ ၿပီးေတာ့
 ႀကိဳးၾကာငွက္ ေသသေလာ၊ မေသသေလာ ၾကည့္ေပးပါ”ဟုဆိုေလ၏။

ထိုအခါ ေဒါသေပါက္ကြဲဆဲ ရြဲထြင္းသမားက “ႀကိဳးၾကာ ေသၿပီ၊ အရွင္
ဘုရားလည္း ဤကဲ့သို႔ ေသရလတၱံ႕”ဟု ႀကိမ္းေမာင္းေလ၏။ ထိုအခါက်မွ မေထရ္ျမတ္က -“ဒါယကာ၊ ဤႀကိဳးၾကာငွက္သည္ ပတၲျမားကို မ်ိဳ၏။ 
ထို႔ေၾကာင့္ ဤႀကိဳးၾကာငွက္သည္ အကယ္၍ မေသသည္ ျဖစ္အံ့၊ 
ငါသည္ ေသေသာ္လည္း သင့္အား မေျပာ၊ ႀကိဳးၾကာငွက္ေသ၍သာ 
သင့္အား ေျပာ၏”ဟု ဆိုလိုက္ရာ ရြဲထြင္းသမားလည္း ႀကိဳးၾကာ ငွက္ေသေကာင္၏ဝမ္းကို အလ်င္စလို ေဖာက္ခြဲၾကည့္ 
သည္ရွိေသာ္ ပတၲျမားကိုျမင္ရ၍ အံ့ဩထိတ္လန္႔ျခင္း
 ျဖစ္ရေလေတာ့သည္။ 

မေထရ္၏ေျခရင္း၌ ဝပ္တြား ဆည္းကပ္လ်က္ – “အရွင္ဘုရား၊ 
တပည့္ေတာ္အား သည္းခံေတာ္မူပါ။ မသိျခင္းေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္
 ျပဳမိပါသည္ ဘုရား”ဟု ဝမ္းနည္းစိုးရိမ္စြာ ေလွ်ာက္ေလသည္။ 
ပညာမဲ့ မသူေတာ္သည္ မိမိ၏ ႀကီးမားေသာ အျပစ္ကို မျမင္၊ 
သူတစ္ပါး၏ အျပစ္ေသးေသးငယ္ငယ္ ကေလးေတြကို ရွာႀကံ၍ျမင္တတ္သည္။ ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းသည္ကား ႀကီးမားေသာ သူတစ္ပါး ၏အျပစ္ကို မျမင္၊ မိမိ၏ အျပစ္ေသးေသးငယ္ငယ္ ကေလးေတြကိုသာ ရွာႀကံ၍ ျမင္ၿပီး ျပဳျပင္ေနတတ္သည္။ ယခုလည္း ၾကည့္ပါ။ 

တိႆမေထရ္သည္ မိမိ အား ႐ိုက္ႏွက္ပုတ္ခတ္ခဲ့ေသာ ရြဲထြင္းသမား၏
အျပစ္ ကို မျမင္။ ႐ိုက္ႏွက္ပုတ္ခတ္ခံရေသာ မိမိ၏အျပစ္ကိုသာ ျမင္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ – “ဒါယကာ၊ သင့္အား အျပစ္မရွိပါ။ အိမ္အတြင္း သို႔ ဝင္ေသာ ငါ့အားသာလွ်င္ ဤအျပစ္သည္ ျဖစ္ရ ေပ၏။ ဤေန႔မွစ၍ ငါသည္ သူတစ္ပါးအိမ္အမိုးတြင္း သို႔ မဝင္ေတာ့အံ့။ ဤေန႔မွစ၍ ေျခတို႔ကို 
သယ္ပိုး ႏိုင္ကုန္ေသးသည္ရွိေသာ္ အိမ္တံခါး၌ ရပ္လ်က္သာလွ်င္ ဆြမ္းကို ခံယူေတာ့အံ့”ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၍ ပိ႑ပါတ္ ဓုတင္ ေဆာက္တည္ေလသည္။ မ်ားမၾကာမီ ထို ဒဏ္ခ်က္ျဖင့္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူေလသည္။ 

ဤကဲ့သို႔ သူတစ္ပါးအေပၚ အျပစ္ မျမင္တတ္ ေသာစိတ္၊ 
ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံတတ္ေသာစိတ္၊ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားရဲေသာ 
စိတ္မ်ားသည္ အထက္တန္း စားစိတ္မ်ားပင္ ျဖစ္ေပသည္။ 
ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ (ဗုဒၵစာေပမွ)

(အစြန္းတစ္ပါး)

● လူတစ္ေယာက္ကို စိတ္ဆိုးတယ္။ 
အဲ့ဒီလူ မရွိတဲ့ေနရာကို ကိုယ္ထြက္သြားမယ္။ 
● ထြက္သြားတာကိုက ဒီနာက်င္မႈက တြန္းထုတ္လိုက္တာ။ 
နာက်င္မႈက တြန္းကန္လိုက္တာ။ 
အဲ့ဒါေၾကာင့္ အေ၀းကို ေရာက္သြားတာ။ 
● တျခားေနရာကို ေရာက္သြားၿပီ။ 
မႀကိဳက္တဲ့သူ မ်က္ႏွာကို
 မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ 

ဒါေပမဲ့ မႀကိဳက္တဲ့သူ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ရွိေနေသးတယ္။ 
● အဲ့ဒီေနရာကို ျပန္သြားမယ္ဆိုရင္ မသြားရဲေတာ့ဘူး။ 
စိတ္ထဲမွာ လန္႔ေနတယ္။ စိတ္ထဲမွာ 
ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္က်န္ေနတယ္။ 
ဒါလည္းပဲ နာက်င္မႈ။ အဲ့ဒီနာက်င္မႈက 
ပိုၿပီးေတာ့ နက္ရိႈင္းတယ္။ 

● ဘာျဖစ္လို႔ နက္ရိႈင္းတာတုန္း။ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ဆိုရင္ 
suppress လို႔ေခၚတယ္။ Suppress လုပ္ထားတာ။
 ဖိထားတာ။ ဖံုးဖိထားတာ။ ဒီနာက်င္မႈကို ဖံုးဖိထားတာ။ 
● နာက်င္မႈကို ဖံုးဖိထားရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ 
 ႏွိပ္စက္ရာေရာက္တယ္။ 
အတၱကိလမထာႏုေယာဂါ။အစြန္းတစ္ပါး။
 By/ Oxford ဆရာေတာ္

ေဘးအႏၱာရယ္(၅)မ်ိဳး

ျမတ္စြာဘုရားက ေဘးႀကီး(၅)မ်ိဳး ဆိုက္ေရာက္လာရင္ 
တရားအားထုတ္လို႔ မရေတာ့ဘူးတ့ဲ။ 
၁။ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္ အုိမင္းလာရတ့ဲေဘး။ 
၂။ မက်န္းမမာ ျဖစ္ရတ့ဲေဘး။ 
၃။ အစားအေသာက္ ရွားပါးလာတ့ဲေဘး။ 
၄။ တိုင္းျပည္ မၿငိမ္းခ်မ္း ဆူပူထႂကြတ့ဲေဘး။ 
၅။ သံဃာေတြ မညီၫြတ္ ကြဲျပားလာတ့ဲေဘး။ 

ဒီေဘးႀကီး(၅)မ်ိဳး ဆိုက္လာၿပီဆိုရင္ တရားအားထုတ္လို႔ မရေတာ့ဘူးတ့ဲ။ 
ဒါ ျမတ္စြာဘုရားက အနာဂတဘယသုတ္မွာ ေဟာထားခ့ဲတာ။ 
"အနာဂတ"ဆိုတာ "ေနာင္တစ္ခ်ိန္" "ဘယ"ဆိုတာက 
"ေဘး" "အနာဂတ"ဆိုတာ "ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ျဖစ္မယ့္ေဘး" 
မိမိတို႔ တရားအားထုတ္တ့ဲပုဂၢိဳလ္ဟာ ဒါ ကိုယ့္ကိုယ္နဲ႔ကိုယ္ စဥ္းစားတာ။ 
မိမိသည္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ဒီေဘးငါးမ်ိဳးနဲ႔ေတြ႔မယ္။ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာရတ့ဲ 
သတၱဝါတိုင္း ေတြ႔မယ့္ေဘး။ ေရွာင္လို႔ မရဘူး။ 

အိုမင္းရင့္ေရာ္တ့ဲေဘး ဆိုတာကေတာ့ သတၱဝါတိုင္း မျဖစ္မေန ႀကဳံကိုႀကဳံရမယ့္ေဘးပါပဲ။ ေမြးလာကတည္းကိုက အိုနာေသဆိုတာ တြဲလွ်က္ ပါလာၿပီးသား။ မက်န္းမမာျဖစ္ရတ့ဲေဘးဆိုတာက မိမိကိုယ္တိုင္ 
နာျခင္းသေဘာကို ရင္ဆိုင္ရတ့ဲေဘး ေတြအျပင္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာျဖစ္လာတ့ဲ 
ဥပမာ- ခုေလာေလာဆယ္ ျဖစ္ေနတ့ဲ H1N1တို႔ ဘီပိုး စီပိုး
 ေရာဂါဆိုးေတြတို႔ စသျဖင့္ ကပ္အသြင္ က်ေရာက္လာတ့ဲ ေရာဂါေဘးေတြကိုလည္း ရင္ဆိုင္ရပါလိမ့္မယ္တ့ဲ။ 

အစားအေသာက္ ရွားပါးတ့ဲေဘးတ့ဲ။ ဒီေန႔ တိုးတက္ပါတယ္ဆိုတ့ဲ
 ေခတ္ႀကီးထဲမွာ အစားအေသာက္ေတြ ဆန္းဆန္းျပားျပား ဘယ္ေလာက္ပဲ ေပါမ်ားေနပါတယ္ေျပာေျပာ ေပါသေလာက္ 
စားစရာရွားေနတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

 ကယ္မီကယ္ေတြပါလို႔ မစားရဲတာ ဆိုးေဆးေတြမ်ားေနလို႔ မစားရဲတာ အသီးအရြက္္ေတာင္ ေဆးျဖန္းတာေတြမ်ားလို႔ မစားရဲတာ ငွက္ေပ်ာသီးလည္း ေဆးနဲ႔မွည့္ခိုင္းထား လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က အီၾကာေကြးကလည္း တစ္ေနကုန္ ခံေအာင္ ေရသန္႔ဗူးကို ဆီပူထဲထည့္ေၾကာ္သတ့ဲ။ ေကာ္ဖီမစ္ကလည္း ေကာ္ဖီေစ့ မပါဘူးတ့ဲ။ အခ်ိဳရည္ဗူးေတြဆိုတာကလည္း ေၾကာက္စရာနည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔။ 

သံသရာရည္က သံပုရာသီးကမထုတ္ လိုက္ခ်ီးသီး လိေမၼာ္သီးဖတ္က ပလပ္စတစ္ကို သိပၸံနည္းက် ေမြးၿပီး ကယ္မီကယ္အနံ႔နဲ႔ ထုတ္ထားတာတ့ဲ။ 
စုံလို႔ - စုံလို႔ပါပဲ။ ေျပာရင္လည္း ကုန္ႏိုင္စရာ မရွိပါဘူးေလ။ 
ဒါက အစားအေသာက္က ျဖစ္လာတ့ဲေဘးေတြ။ 
တိုင္းျပည္ မၿငိမ္းခ်မ္း ဆူပူထႂကြတ့ဲ သူပုန္ေဘး။ 
ဒါကေတာ့ ဒီေန႔ဒီခ်ိန္မွာ လူတိုင္းသိေနတ့ဲကိစၥေတြမို႔ 
အထူးေျပာစရာ မရွိေတာ့ပါဘူးေနာ္။ 
သံဃာေတြ မညီၫြတ္ ကြဲျပားလာတ့ဲေဘး။ 

ဒါလည္း ဒီေန႔ေခတ္မွာ ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္ေနရတ့ဲကိစၥ။
 ေထရဝါဒအမည္ခံ ဘုန္းႀကီးတစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ မိစၧာဝါဒီဘာသာျခားနဲ႔ 
ရင္ေဘာင္တန္း တန္းၫွိၿပီး ျမတ္စြာဘုရားမ်က္ႏွာမၾကည့္ သာသနာမ်က္ႏွာကိုမေထာက္ ျပဳလုပ္ေနၾကတာေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။
 ေနာင္-သာသနာဆုပ္ကပ္မွာ ဒီထက္ပိုဆိုးလာေတာ့မယ္။ 
ဒါက သံဃာေတြ မညီၫြတ္တ့ဲေဘး။ 

ဒီလိုေဘးႀကီး(၅)မ်ိဳး ဆိုက္ေရာက္လာရင္ 
တရားအားထုတ္ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူးလို႔
 ျမတ္စြာဘုရားက လြန္ခ့ဲတ့ဲ ႏွစ္ေပါင္း(၂၅၀၀)ေက်ာ္က 
ဒီေန႔ေခတ္ ျဖစ္လာမယ့္ဟာေတြကို ႀကိဳသိလို႔ ေဟာခ့ဲတာ။ 
ဒါေၾကာင့္ ေဘးဆိုးေတြ မႀကီးထြားလာခင္ တရားကို 
ဉာဏ္ဦးေအာင္သာ အားထုတ္ၾကေပေတာ့။ 
က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။ 
ဦးဓမၼသာရ(ဓမၼဒါန)

( "စာေစာင္ ႏွစ္ခု" ရွိသည္ )

သမၼာက်မ္းစာထဲ၌ စာေစာင္ အမ်ားရွိေသာ္လည္း 
အဓိက က်ေသာ စာေစာင္ ႏွစ္ခုကို ရွင္းလင္းစြာ သိျမင္ဖို႔ လိုအပ္သည္။ 
 ထို စာေစာင္ ႏွစ္ခုမွာ "အသက္ စာေစာင္" ႏွင့္ 
"သိုးသူငယ္ ၏ စာေစာင္" ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

 ေရွးမဆြ ခင္ က ခရစ္ေတာ္ထဲ ေရြးထည့္ ထားျခင္း ခံရသူမ်ားသည္ 
လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၂၀၀၀ ေက်ာ္က လူ႔ဇာတိခံယူေသာ ခရစ္ေတာ္ ၏ 
လက္ဝါး ကားတိုင္၌ အေသခံေပးျခင္း ႏွင့္ ရွင္ျပန္ ထေျမာက္ျခင္းကို 
ယံုၾကည္ လ်က္ လက္ခံသူ အားလံုးသည္ "အသက္" စာေစာင္ စာရင္းဝင္သူမ်ားသာ ခရစ္ေတာ္၏ ထေျမာက္ျခင္း ႏွင့္ 
အတူ ထေျမာက္ လာရသည့္ အတြက္ ေသျခင္းႏွင့္ 
အစဥ္ ကင္းလြတ္ ၾကရသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ 

"အသက္ စာေစာင္" ၌ ပါဝင္ သူမ်ား အားလံုး သည္ "သိုးသူငယ္၏ စာေစာင္" ၌ ပါဝင္ရေသာ သူ အားလံုး မျဖစ္ၾကေပ။ သိုးသူငယ္၏ စာေစာင္၌ ပါေသာသူမ်ား သည္ သိုးသူငယ္ မဂၤလာေဆာင္ပြဲ သို႔ တက္ေရာက္ရမည့္ သူမ်ား၊ ပြဲဝင္ ရေသာ သတို႔သမီးမ်ား၊ တနည္း အားျဖင့္ ေအာင္ျမင္ေသာသူမ်ား၊ ဘုန္းေတာ္ ေရာင္ရွိန္ ရွိေသာ၊ ကိုယ္ပိုင္ အလင္းရွိသည့္ စစ္မွန္ေသာ ခရစ္ေတာ္၏ ခႏၶာကိုယ္ 
အဝင္မ်ား သာ ျဖစ္ၾကသည္။ အသက္စာေစာင္ စာရင္းဝင္သူမ်ားသည္ 
ပထမ အဆင့္ တရားဝင္ ေရြးနႈတ္ ကယ္တင္ ျခင္း ခံရ ေသာ သူမ်ား၊ 
မီးခြက္ ကို လက္ဝယ္ ပိုင္ဆိုင္ ထားၾက သူမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး၊ 
သိုးသူငယ္ ၏ စာေစာင္၌ ပါဝင္ခြင့္ ရေသာ သူမ်ားသည္ 
ဒုတိယ အဆင့္ ထပ္မံ ေခၚထုတ္ခံရၿပီး ေအာင္ျမင္ေသာ 
အသက္တာရွိသူ၊ စိတ္သက္ကို အဆံုးရံႈး ခံလ်က္ ဘုရား၏ 
ဝိညာဥ္ သက္ျဖင့္ ရွင္ခြင့္ ျပဳကာ ေလာကထဲ၌ ေအာင္ျမင္ေသာ 
အသက္တာ ရွိသူ၊ ဘုရားအသက္ ထင္ရွားေသာသူ၊ 
မီးခြက္ ႏွင့္တကြ ဆီ ကိုပါ ယူ ေသာ ပညာရွိ သတိုးသမီး မ်ား၊ 
ခရစ္ေတာ္ႏွင့္ အတူ ဆင္းရဲ ဒုကၡကို ခံလ်က္၊ ခရစ္ေတာ္ႏွင့္ အတူ
 ေအာင္ပြဲ ခံေသာ သတို႔သမီးမ်ားသည္ သိုးသူငယ္၏ စာေစာင္၌ 
ပါဝင္ခြင့္ ရၾကၿပီး ေနာင္တခ်ိန္ မ်က္ျမင္ ထင္ရွား ျဖစ္လာသည့္ အခါ 
ဘုန္းရွိန္ ထည္ဝါ စြာျဖင့္ ခရစ္ေတာ္ ႏွင့္ အတူ မဂၤလာေဆာင္ပြဲအၿပီး 
အုပ္စိုးသူ ဘုရင္မ်ား အျဖစ္ႏွင့္ ဦးေခါင္ေတာ္ ဘုရင္ ခရစ္ေတာ္ႏွင့္အတူ 
ဘုရင္မ်ား အျဖစ္ ဆင္းႂကြ လာၾကမည့္ သူမ်ားသည္ သိုးသူငယ္ ၏ 
စာေစာင္၌ အမည္စာရင္း ပါဝင္ၾကရေသာ သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ 

သို႔ျဖစ္၍ ေယရႈ ခရစ္ေတာ္ ၏ ကားတိုင္၌ ျပဳေပးခဲ့ေသာ ေက်းဇူးေတာ္ ေလာက္ႏွင့္ မၿပီးေသးပါ။ ရွင္ျပန္ ထေျမာက္ေသာ ခရစ္ေတာ္၏ ဝိညာဥ္ သက္ျဖင့္ ဆက္လက္ အသက္ရွင္ခြင့္ ျပဳလ်က္ ဘဝကို ေအာင္ျမင္ေသာ အသက္တာ ရွိသူ၊ အရာရာ တိုင္း၌ ဝမ္းေျမာက္လ်က္ ဘုရားႏွင့္ အတူ သြားလာ ေအာင္ျမင္ေသာ သူမ်ား ျဖစ္ဖို႔ လိုေသးေၾကာင္း သိမွတ္ ဝန္ခံ ဖို႔ ျဖစ္သည္။ ဟာေလလုယာ "ဘုရားသခင္၏ စီမံကိန္း" ခမည္းေတာ္ ဘုရား၏ အၾကံ အစည္ေတာ္ နဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ကို အေကာင္အထည္ ေဖၚဖို႔ နႈတ္ကပတ္ေတာ္ ႏွင့္ သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ ေတာ္ တို႔သည္ အတူတကြ လုပ္ေဆာင္ၾကသည္ကို ေတြ႕ရွိရသည္။ 

လုပ္ေဆာင္ပံု ႏွစ္ပိုင္း မွာ တရားဝင္ ေရြးနႈတ္ ျခင္း ႏွင့္ တဖန္ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေပးျခင္း ႏွစ္ပိုင္း ျဖစ္သည္။ တရားဝင္ ေရြးနႈတ္ေပးဖို႔ရန္ ႀကီးမားတဲ့ ဘုရား၊ အကန္႔သတ္ မဲ့ တိုင္းတာ၍ မရ ႏိုင္ေသာ ဘုရားသည္၊ ေသးငယ္ၿပီး အငနိ႔အသတ္ နဲ႔ အသက္ရွင္ရေသာ လူသား ဇာတိကို ခံယူလ်က္ မေသႏိုင္ေသာ ဘုရား၊ ေသြးမထြက္ သည့္ ဘုရားကိုယ္တိုင္ ေသႏိုင္ၿပီး အေသြးသြန္း
 ႏိုင္ေသာ ႐ုပ္ခႏၶာ ကို ယူေဆာင္လ်က္ လူေလာကထဲ လူအျဖစ္ 
လာေရာက္ၿပီး အေသခံ အေသြးသြန္းျခင္း အားျဖင့္ တရားႏွင့္ 
အညီ ေရြးနႈတ္ ကယ္တင္ေပး လိုက္ခဲ့ ျခင္း အမႈက နႈတ္ကပတ္ေတာ္ 
လူဇာတိ ခံယူလ်က္ အေသြးသြန္း အေသခံ ေပးျခင္း အမႈသည္ 
ကားတိုင္ ထက္၌ အဆံုးသတ္ ၿပီးစီးေစလိုက္သည့္ အခါ ဘုရား၏ 
ပထမ အဆင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၿပီးေျမာက္ခဲ့သည္။ 

ဒုတိယ အဆင့္ အားျဖင့္ နႈတ္ကပတ္ေတာ္ လူဇာတိခံယူကာ ကားတိုင္၌ ပထမ အဆင့္ ၿပီးေျမာက္ ျပီးေနာက္ သံုးရက္ေျမက္ ေန႔မွာ ဝိညာဥ္ ေတာ္ အျဖစ္ႏွင့္ ထေျမာက္ျခင္း အေၾကာင္း သည္ ေပၚထြန္း လာရသည္။ ထိုအခါ လူ႔ လက္ႏွင့္ ေဆာက္ေသာ ဗိမၼါန္ေတာ္သည္ ၿပိဳပ်က္ၿပီး လူ႔လက္ႏွင့္ မေဆာက္ေသာ ဝိညာဥ္ ေတာ္ အားျဖင့္ ျဖစ္တည္လာ မည့္ ဗိမၼါန္ေတာ္ ကို သံုးရက္ အတြင္း ခရစ္ေတာ္၏ ရွင္ျပန္ ထေျမာက္ျခင္း အားျဖင့္ ယံုၾကည္သူ ၏ ဝိညာဥ္ ထဲ၌ ျဖစ္တည္ေစလိုက္သည္။ ထိုအလံုးစံုေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္သည္ 
လူအထဲ ေရာက္လာေသာအခါ ဘုရား၏ ဒုတိယ အဆင့္ ထပ္မံ၌ 
လူအထဲ အသက္နဲ႔ ျပည့္စံုေစဖို႔ ေရာက္လာရသည္။ 

က်မ္းစာ၌ ခရစ္ေတာ္ လာရသည့္ အေၾကာင္း အရင္းကို ေဖၚျပထားသည္မွာ "သိုးတို႔ကို အသက္လြန္ရံုမွ်မက အထူးသျဖင့္ အသက္နဲ႔ ျပည့္စံုေစဖို႔ ငါလာသတည္း။" ဟု ခရစ္ေတာ္ မိန္႔ဆိုခဲ့သည္။ ပထမ တဆင့္ ေသျခင္းႏွင့္ 
ငရဲမွ အသက္လြတ္ ဖို႔ အေသြးသြန္း အေသခံေပးကာ တရားဝင္ ေရြးနႈတ္ ကယ္တင္ ေပးခဲ့သည္။ ဒုတိယ တဆင့္မွာ အသက္ေဘး မွ လြတ္လာၿပီးေသာ သူမ်ား ကို အထူးသျဖင့္ ဘုရား၏ ႂကြယ္ဝေသာ အသက္ႏွင့္ အသက္တာ၌ ျပည့္စံုေစဖို႔ ထပ္မံ လုပ္ေပးေနေသးသည္။ လုပ္ေဆာင္ေပးပံုမွာ 
သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ အျဖစ္ႏွင့္ မိမိ ဝိညာဥ္ အထဲသို႔ အသက္ရွင္ေစေပးေနေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ အျဖစ္ ေရာက္လာကာ 
မိမိ စိတ္သက္ကို အဆံုးရႈံး ခံသူသည္ ဘုရား၏ ႂကြယ္ဝ၊ ျပည့္စံုေသာ 
အသက္ကို ရယူႏိုင္ေပမည္။ လူမည္သည္ကား ခရစ္ေတာ္၌ ရွိလွ်င္
 ေဟာင္းေသာ လူ၏ အသက္တာ သည္ ေျပာင္းလဲ သြားၿပီး လူသစ္၏ ဘုရားျဖစ္ျခင္း အသက္တာသည္ ထိုသူ၌ ျဖစ္တည္ လာေပမည္။ 

ခရစ္ေတာ္၌ တည္ ရွိဖို႔ ရန္ ေယရႈက လူသား၏ ျဖစ္အင္ ျဖစ္ေသာ လူဇာတိခံယူသူ ေယရႈ၏ အေသြး ႏွင့္ အသား ကို ေသာက္စားျခင္း အားျဖင့္သာ သူ၌ တည္ ႏိုင္သည္ကို က်မ္းစာ၌ ေဖၚျပထားသည္။ ေယရႈေျပာေသာ အေသြးကိုေသာက္ အသားကို စားျခင္းသည္ ဝိညာဥ္ စကားျဖစ္သည္။ သူ၏ သြန္းခဲ့ ေသာ အေသြးႏွင့္ ခ်ိဳးဖဲ့ ခံ ခဲ့ေသာ ခႏၶာကိုယ္ အသား သည္ ယေန႔ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဝိညာဥ္ အသက္ရွင္ရာ ျဖစ္လို႔ ယူ၍ စားၾကေလာ့ ဟု သခင္ ဘုရား မိန္႔မွာ ခဲ့ ျခင္း ျဖစ္သည္။ 

 ထိုစားေသာက္ျခင္း အမႈကို သခင္ ဘုရား တဖန္ ျပန္လည္ ႂကြဆင္း မလာမွီ အထိ ေန႔စဥ္ စားသံုး ဖို႔လဲ မိန္႔မွာခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပထမ ေရြးနႈတ္ အေသခံခဲ့ျခင္းႏွင့္ ဒုတိယ ထပ္မံ အသက္ရွင္ေပး ေႏုခင္း အမႈ ႏွစ္ခု စလံုးသည္ ေယရႈခရစ္၏ ဘုရားစီမံကိန္း အေကာင္အထည္ ေဖၚ ေပးေနျခင္း 
အဆင့္ ႏွစ္ဆင့္ ျဖစ္ေပသည္။
(Bro;J Lee)

“တေယာက္ထဲက်န္သည္၊ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ”

  Saved alone,what shall i do
“တေယာက္ထဲက်န္သည္၊ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ” 
အေမရိကန္၊ခ်ီကာဂုိ၌ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာေသာ ေရွ.ေနၾကီး 
Horation Spafort သည္ တဦးတည္းေသာ သား အနာေရာဂါေၾကာင္. ေသဆံုးျပီးလုိ. တနွစ္အတြင္းတြင္ သူပုိင္ဆုိင္သမွ် စက္ရံုအားလံုး
 မီးေလာင္ က်ြမ္းျခင္းေၾကာင္. ဆံုးရွံုုးသြားသည္။ 

သူ.မိသားစုသည္ သာသနာအတြက္ ရက္ေရာစြာ ပါ၀င္ျပီး 
ဘုရား သခင္ကုိ ခ်စ္ေၾကာက္ ရုိေသေသာ မိသားစု ျဖစ္သည္။ 
ထုိအခ်ိန္၌ အဂၤလန္တြင္ သူတုိ. အျမဲပါ၀င္ ေနက် ဧ၀ံေဂလိ 
ဆရာၾကီး DL Moody Crusade ျပဳလုပ္ေနခ်ိန္ ျဖစ္သည္. အတြက္ 
မိသားစု Vacation ခရီးသြားရင္း သူ.သမီး ၄ ေယာက္ နွင္. သူ.ဇနီးသည္ အရင္သြားနွင္.ျပီး ေနာက္မွ သူလည္း လုိက္လာရန္ ဆံုးျဖတ္ကာ 
Ville de Harve ဥေရာပ သေဘၤာ ျဖင္. ေစလြတ္ခဲ.သည္။ 

သူ.မိသားစု အိမ္မွထြက္ျပီး ၉ ရက္ေျမာက္သည္.ေန.တြင္ ေၾကးနန္းစာ 
တေစာင္ ၀င္လာသည္၊ “တေယာက္ ထဲသာ ကယ္တင္သည္” 
ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ Saved alone, what shall I do ဆုိသည္. ေၾကးနန္းစာျဖစ္၏။ ခရီးသည္ ၂၂၆ နွင္. သူ.သမီး ၄ေယာက္ 
စလံုးေသဆံုးျပီး သူ.အမ်ိဳးသမီး တဦးသာ အသက္ရွင္ က်န္ရစ္သည္။ 

သူ.ကုိယ္သူ မယံုနုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ကာ ထုိေနရာအား ကုိယ္တုိင္ သြားၾကည္.မည္ အၾကံျဖင္. လုိက္သြားလွ်က္ ထုိေနရာေရာက္ေသာ္….
(ျမန္မာလို ဝိညဥ္အဖုိ….)ဤ သီခ်င္းကုိ ေရးစပ္ခဲ.သည္။ ထုိသီခ်င္းအား 
ဆရာၾကီး DL Moody Crusade ၌ သက္ေသခံရင္း သီဆုိသည္. အခါ သိန္း၊သန္းခ်ီေသာ ဆံုးရွံုးျခင္းနွင္. ၀မ္းနည္း ပက္လက္ ဘ၀ကုိ အရွံုးေပးေနသူူမ်ား၏ အသက္တာကုိ ေျပာင္းလဲ ေစခဲ.သကဲ.သုိ. 
ယေန. အမွဳေတာ္ျမတ္၌ ပါ၀င္ေနရက္နဲ. ဘာ.ေၾကာင္. ငါနွင္. ငါ.မိသားစု
 အေပၚ ဆံုးရွံုးမွဳ ၀မ္းနဲေၾကကဲြမွဳေတြ ၾကံဳေနရတာလဲ ဆုိသည္. ျငီးတြားျခင္း အလွ်ဥ္းမရွိပဲ အရာခပ္သိမ္းသည္ ဘုရားခြင္.ျပဳခ်က္ရွိ၍သာ 
 ျဖစ္တည္ေနျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ၀န္ခံဖုိ.သာျဖစ္ေပသည္။ 

၄ရာ ၄း၂၆ ၌ ေသေနေသာ သားေလးအား `“ ခေလး မာပါ၏ေလာ” ဟု 
ဘုရား သခင္၏လူမွ ရွုနင္ျမိဳ.သူကုိ ေမးသည္.အခါ…ေသပါျပီ-
လုပ္ပါအံုးဟု ငုိယုိကာ မေျပာဘူး၊ “ခေလး မာပါ၏” လုိ. ေျပာသြား
သလုိပဲ နွစ္သစ္သုိ.ေရာက္လာသည္. အခါ ယၡင္နွစ္က ဆံုးရွံုးခဲ.သမ်ွ နာမက်န္းျဖစ္သမွ် နာက်ည္းသမွ် ဘုရားသခင္ကိုခ်စ္ေသာ သူတည္း
ဟူေသာ ၾကံစည္ေတာ္မူျခင္းအတုိင္း ေခၚေတာ္မူေသာသူတို႔၏ အက်ဳိးကိုခပ္သိမ္းေသာ အရာတို႔သည္တညီတညြတ္တည္း ျပဳစုၾကသည္။
 ေရာမ ၈း၂၈။ 2 king 4; ၂၆ သင္ေျပး၍ ခရီးဦးႀကိဳျပဳၿပီးလွ်င္၊ ကိုယ္တုိင္မာ၏ေလာ။ ခင္ပြန္း မာ၏ေလာ။ 
သူငယ္မာ၏ေလာဟု ေစလႊတ္၍ ေမးေစေသာ္၊ 
မိန္းမက မာပါ၏ဟုဆို၏။

ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ခရစ္ေတာ္၌ “ကၽြႏ္ုပ္ ဘယ္သူလဲ”

၁။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဘုရားသခင္ထံမွလာေသာသူ၊ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးတတ္ေသာ မ်ိဳးေစ့အားျဖင့္ ျဖစ္ဘြားသည္မဟုတ္၊ မေဖာက္ျပန္မပ်က္စီးတတ္ေသာ မ်ိဳးေစ့ တည္းဟူေသာ အသက္ရွင္၍ အစဥ္အၿမဲ တည္ေတာ္မူေသာဘုရား သခင္၏ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္အားျဖင့္ ျဖစ္ဘြားေသာသူျဖစ္သည္။(၁ေပ ၂း၂၃)

၂။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ခရစ္ေတာ္အားျဖင့္ သားအရာကိုရျပီ။ (ဧဖက္ ၁း၅) 
၃။ ကၽြႏ္ုပ္၏ အျပစ္အားလံုးကို ခြင့္လႊတ္ျခင္းခံရျပီ။(ဧ ၁း၈၊ေဟျဗဲ၊၉း၁၄၊ေတာ ၁း၁၄၊၁ေယာ၊၁း၉၊၂း၂၂) 

၄။ ကၽြႏု္ပ္သည္ အသစ္ျပဳျခင္းခံရေသာသတၲဝါျဖစ္သည္။( ၂ ေကာ ၊ ၁၅း၁၇) ၅။ ကၽြႏု္ပ္၏ရန္သူသည္ စာတန္မာရ္နတ္ျဖစ္သည္။( ၁ ေပ ၊၅း၈) 
၆။ ကၽြႏု္ပ္သည္သန္႔ရွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္၏ ဗိမာန္ေတာ္ျဖစ္သည္။ (၁ေကာ ၃း၁၆၊ ၆း၁၉၊ဧ၊၂း၂၂ 

၇။ ကၽြႏု္ပ္သည္ေမွာင္မိုက္တန္ခိုးမွ ႏွဳတ္ယူျခင္းခံျပီး ခ်စ္ေတာ္ မူေသာ သားေတာ္၏ႏုိင္ငံသို႔သြင္းေတာ္မူျခင္းခံရျပီ။(ေကာ၊၁း၁၃) 
၈။ ကၽြႏု္ပ္သည္က်ိန္ျခင္းအရာမွလြတ္ေျမာက္ျပီ။ (ဂလာ ၃း၁၃။ေရာ၊၈း၁ -၂) ၉။ ကၽြႏု္ပ္ေကာင္းၾကီးခံစားရသည္။(ဂလာ ၃း၉။ဧ ၁း၃။တရားေဟာ၂၈း၁ - ၄)

 ၁၀။ ကၽြႏု္ပ္သည္သန္႔ရွင္းသူျဖစ္သည္။ (ေရာ၊၁း၇။ ဧ၊၁း၁။ေကာ ၊၁း၂။ဖိ၊ ၁း၁။၁ေကာ ၊၁း၂) 
၁၁။ ကၽြႏု္ပ္သည္အျမီးမျဖစ္ရဘဲေခါင္းျဖစ္ရျပီ။(တရားေဟာ၊၂၈း၁၃) 
၁၂။ ကၽြႏု္ပ္သည္ ေအာက္၌မေနရဘဲ အေပၚ၌ေနရေသာ အခြင့္ရွိျပီ။ (တရားေဟာ ၂၈း၁၃) 

၁၃။ ကၽြႏု္ပ္သည္ဘုရာေရွ႕ေတာ္၌ေမတၲာအားျဖင့္သန္႔ရွင္လ်က္၊ အျပစ္ကင္း လြတ္လ်က္ရွိျပီ။(ဧ ၊၁း၄။ဧ ၊ ၄း ၂၄) ၁၄။ကၽြႏု္ပ္သည္ဘုရားေရြးေကာက္ေသာသူ၊ ခ်စ္အပ္ေသာ သူကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ (ေကာ ၃း၁၂၊ ၁ သက္၊၁း၄။၁ေပ ၂း၉-၁၀၊ေရာ၊၈း၃၃၊ဧ၊၁း၄။ေရာ ၊၁း၇) 

၁၅။ကၽြႏု္ပ္သည္ေယရႈခရစ္ေတာ္၏အျပစ္တင္စရာအခြင့္ႏွင့္ ကင္းလြတ္ မည္႔အေၾကာင္းကၽြႏု္ပ္ကို အဆံုးတိုင္ေအာင္ခုိင္ခ့ံျမဲျမံေစျပီ။(ဧ၊ ၂း၁၃) 
၁၆။ ကၽြႏု္ပ္သည္ေယရႈခရစ္ေတာ္၌ျဖစ္၍အေသြးေတာ္အားျဖင့္အနီးသို႔ ေရာက္ျပီ။ (ဧ၊ ၂း၁၃) ၁၇။ ကၽြႏု္ပ္သည္ေအာင္ျမင္ေသာသူျဖစ္သည္။ (၁ေကာ၊ ၁၅း၅၇၊ေရာ၊၈း၃၇) 

၁၈။ ကၽြႏု္ပ္သည္လြတ္ျခင္းအခြင့္ရျပီ။(ေယာ၊၈း၃၂-၃၆) ၁၉။ ကၽြႏု္ပ္သည္ ကိုယ္ေတာ္၌ခြန္အားစုံလင္လွ်က္ရွိျပီ။ (၁ေကာ၊၁၆း၁၃၊ဧ၊၆း၁၀) 
၂၀။ ကၽြႏု္ပ္သည္ အျပစ္ႏွင့္ဆိုင္ေသာအရာတြင္အေသျဖစ္ျပီ။ (ေရာ ၆း၂၊ ၁၁၊ ၁ေပ၊၂း၂၄) ၂၁။ ကၽြႏု္ပ္သည္ သန္႔ရွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္အားျဖင့္ တံဆိပ္ခတ္ျခင္း ခံရေသာ သူျဖစ္သည္။(ဧ၊၁း၃) 

၂၂။ ကၽြႏု္ပ္သည္ ဘုရားသခင္အားျဖင့္ ေယရႈ၌ တည္ေနေသာသူ ျဖစ္သည္။ (၁ေကာ၊၁း၃၀) ၂၃။ ကၽြႏု္ပ္သည္ ေယရႈ၏ လက္ခံျခင္း ခံရသူျဖစ္သည္။ (ေရာ၊၁၅း၇) 
၂၄။ ကၽြႏု္ပ္သည္ ေယရႈ၏ မိတ္ေဆြျဖစ္သည္။(ေယာ၊၁၅း၁၅) ၂၅။ ကၽြႏု္ပ္သည္ ဘုရား၏အသက္ေက်ာက္၊ ခရစ္ေတာ္၌ တည္ေဆာက္ျခင္း ခံရေသာ ဓမၼၼတိုက္ျဖစ္သည္။(၁ေပ၊ ၂း၄၊၅) 

၂၆။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဘုရားကုိသိေသာဥာဏ္တိုးပြားျခင္းရွိသျဖင့္ ခပ္သိမ္းေသာ အရာကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္သည္။ (ေကာ ၁း၁၀-၁၁) ၂၇။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ခရစ္ ေတာ္ႏွင့္အတူလက္ဝါးကပ္တိုင္မွာ အေသခံၿပီ။ (ဂလာ ၂း၂၀၊ ေရာ ၆း၆)
 ၂၈။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဇာတိပကတိအရာ၌ လြတ္ေျမာက္ျပီ။ (ေရာ ၈း၁) 

၂၉။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ခရစ္ေတာ္ႏွင့္အတူအသက္ရွင္ၿပီး ေက်းဇူးေတာ္ အားျဖင့္ကယ္တင္ျခင္းသို႔ေရာက္ရၿပီ။ (ဧ ၂း၅၊ ေကာ ၂း၁၃) 
၃၀။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ထိုသခင္၌စိုက္ပိ်ဳးျခင္း၊ တည္ေဆာက္ျခင္းရွိလ်က္၊ နည္း ဥပေဒသကိုခံၿပီးသည္အတိုင္း ယံု ၾကည္ျခင္း၌ ၿမဲၿမံစြာစြဲလမ္းလ်က္၊ ေက်း ဇူးေတာ္ကိုခ်ီးမြမ္းျခင္းႏွင့္တကြ၊ ယံုၾကည္ျခင္းတိုးပြား ျပည့္စံုလ်က္ရွိ သည္။ (ေကာ ၂း၇) 

၃၁။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ သန္႔ရွင္းသူတို႔၏ အမ်ိဳးသားခ်င္းျဖစ္သည္။ ဘုရားသခင္ ၏အိမ္ေတာ္သားလည္းျဖစ္သည္။ (ဧ ၂း၉) ၃၂။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ခမည္းေတာ္ ထံ၌တိုးဝင္ခ်ဥ္းကပ္ခြင့္ရၿပီ။ (ဧ ၂း၁၈၊ ေဟၿဗဲ ၄း၁၆) 
၃၃။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဘုရားျဖစ္ဘြားသူ၊ လံုၿခံဳမႈေပးျခင္းခံရေသာေၾကာင့္ မာရ္နတ္မထိခိုက္ႏိုင္ပါ။ (၁ေယာ ၅း၁၈-၂၀၊ ေယာ ၁၇း၁၄) 

၃၄။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဘုရားေရြးခ်ယ္ျခင္းခံရသူ၊ သစၥာရွိသူျဖစ္သည္။ (ဗ်ာ ၁၇း၁၄၊ ေယာ ၁၀း၄၊ မႆဲ ၁၆း၂၄၊ ဗ်ာ ၁၄း၄) ၃၅။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ တပါးသူမ်ားကိုခ်စ္ေသာေၾကာင့္ ေယရႈ၏တပည့္ေတာ္စစ္ျဖစ္သည္။ (ေယာ ၁၃း၃၄-၃၅) ၃၆။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ေလာက၏အလင္းျဖစ္သည္။ (မႆဲ ၅း၁၄၊ ေယာ ၁း၁၂) ၃၇။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ေလာက၏ဆားျဖစ္သည္။ (မႆဲ ၅း၁၃) 

၃၈။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ နိမိတၲသတၲဝါတို႔တြင္ အဦးသီးေသာအသီးျဖစ္သည္။ (ေယာ ၁း၁၈) ၃၉။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ခရစ္ေတာ္၏သံတမန္ျဖစ္သည္။ (၂ေကာ ၅း၂၀) ၄၀။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဘုရားသခင္၏ သံတမန္ျဖစ္သည္။ (ေယာ၊၁း၂၇) ၄၁။ ကၽြန္ုပ္သည္ ဘုရားသခင္၏ မ်က္လံုး၌ပန္းသီးတစ္လံုးျဖစ္သည္။ (တရား ၃၂း၁၀။ ဆာ ၁၇း၈) 

၄၂။ ကၽြန္ုပ္သည္ ခရစ္ေတာ္၏ ဒဏ္ခ်က္ေတာ္အားျဖင့္ အနာေရာ ဂါေပ်ာက္ ျပီ(၁ေပ ၂း၂၄။ ေဟရွာ ၅၃း၆) 
၄၃။ ကၽြႏု္ပ္သည္ ဘုန္းအေသေရ တိုးပြား၍ ဘုရားသခင္၏ပံုသ႑န္ႏွင့္အညီ ေျပာင္းလဲျခင္းရွိသည္။ (၂ေကာ ၃း၁၈) 
၄၄။ ကၽြႏု္ပ္သည္ ေယရွဳခရစ္အားျဖင့္ ထေျမာက္၍ ေကာင္းကင္အရပ္၌ ေနရာေပးျခင္းခံရျပီ။ (ဧ ၂း၆။ ဖိ ၃း၂၀) 

၄၅။ ကၽြႏု္ပ္သည္ဤေလာကႏွင့္မဆက္ဆံေသာသူျဖစ္သည္။ (ေယာ ၁၇း၁၆) ၄၆။ ဘုရားသည္ ေယ.ရွုကိုခ်စ္ေတာ္သကဲ့သို႕ ကၽြႏု္ပ္ကိုခ်စ္ေတာ္ မူသည္။ (ေယာ ၁၇း ၁၆) ၄၇။ ကၽြႏု္ပ္၌လူတို႕ႀကံ၍ မမွီေသာ ျငိမ္သက္ျခင္း ရွိသည္။.(ဆာ ၁၁၉း ၁၆၅။ ေရာ ၅း၁။ ေယာ ၁၄း၂၇။ ဖိ ၄း၇) 

၄၈။ ကၽြႏု္ပ္၌ ခရစ္ေတာ္၏ စိတ္ရွိသည္။(၁ေကာ ၂း၁၆) 
၄၉။ ကၽြႏု္ပ္တြင္ ပညာႏွင့္ထိုးထြင္းေသာဥာဏ္ရွိသည္။ (ဧ ၁း ၁၇) 
၅၀။ ကၽြႏု္ပ္သည္ ေလာကကိုေအာင္ျမင္ျခင္းရွိသည္။ (၁ေယာ ၅း၄) 
၅၁။ ငါ့ကိုခြန္အားႏွငိ့ ျပည့္စံုေစေတာ္မူေသာ ခရစ္ေတာ္အားျဖင့္ ခပ္သိမ္းေသာ အမႈတို႕ကို ငါတက္စြမ္းႏိုင္၏။ (ဖိ ၄း၁၃) 

၅၂။ ကၽြႏု္ပ္ဘက္၌ ရွိေသာသူသည္ ေလာကဘက္၌ရွိေသာသူထက္ ႀကီးေတာ္မူသည္။( ၁ေယာ ၄း ၄) 
၅၃။ ဘုရားသခင္သည္ အထက္အရပ္မွေခၚေတာ္မႈျခင္းႏွင့္ဆိုင္ေသာ ဆုကိုရျခင္းငွာ ပန္းတံုးတိုင္သို႕ ငါလိုက္ေျပး၏။ (ဖိ ၃း၁၄) ၅၄။ ဂရုဏာေက်းဇူးကို အထက္ကမခံရေသာ္လည္း ယခုတြင္ခံရၿပီ။ (၁ေပ ၂း၉-၁၀) 

၅၅။ ကၽြႏု္ပ္သည္ေလာကဝိညာဥ္ကိုမခံ ဘုရားသခင္ ေပးေတာ္မႈေသာ အရာတို႕ကို သိျခင္းအလို႕ငွာ ဘုရားသခင္ထံမွၾကြလာေသာ ဝိညာဥ္ကိုခံရၿပီ။ (၁ေကာ ၂း၁၂) ၅၆။ ကၽြႏု္ပ္သည္ယံုၾကည္ျခင္းရွိ၍ ေျဖာင့္မတ္ရာ သို႕ေရာက္ၿပီး သခင္ေယရႈခရစ္အားျဖင့္ျငိမ္သက္ျခင္းကို ခံရၿပီ။ (ေရာ ၅း၁) ၅၇။ ကၽြႏု္ပ္သည္ အဘိုးႏွင္႕ဝယ္ျခင္းခံရ သူျဖစ္ေသာေၾကာင္႕ မိမိကိုယ္မိမိ မပိုင္ ဘုရားသခင္ပိုင္ေတာ္မႈသည္။ (၁ေကာ ၆း ၁၉-၂၀) 

၅၈။ ကၽြႏု္ပ္သည္ ကိုယ္အလိုသို႕လိုက္၍အသက္မရွင္။ (၂ေကာ ၅း၁၄-၁၅၊ ဂလာ ၂း၂၀) ၅၉။ ကၽြႏု္ပ္သည္တန္ခိုးပါေသာစိတ္၊ ခ်စ္တက္ေသာစိတ္၊ ရွင္းလင္းေသာစိတ္သေဘာကို ရရွိၿပီ။(၂တိ ၁း၇) 
၆၀။ ကၽြႏု္ပ္သည္ သနားျခင္းဂရုဏာကို၄င္း၊ ေတာ္ေလ်ာ္ေသာမစျခင္း၊ ေက်းဇူးေတာ္ကို၄ငိး၊ ခံရမည့္အေၾကာင္း ရဲရင့္ေသာစိတ္ႏွင္. ေက်းဇူးေတာ္ ပလႅင္ေတာ္သို႕ တိုးဝင္ခ်ဥ္းကပ္ခြင္႕ရွိသည္။ (ေဟျဗဲ ၄း၁၆)

(ဗုဒၵဘာသာ အေၾကာင္းအက်ဥ္း)

လူအမည္ = သိဒၶတၳ
ဘုရားဘဲြ႕အမည္ေတာ္ = ေဂါတမဗုဒၶ
 ေမြးသကၠရာဇ္ = (BC- 623 ခန္႔) 
မိဘအမည္ = ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဓနမင္း၊ 
မယ္ေတာ္ မဟာမာယာေဒဝီ မိဖုရား
 ေနျပည္ေတာ္ = ကပိလဝတ္မင္းေနျပည္ေတာ္(ယခုေခတ္ နီေပါနယ္) အမ်ိဳးအႏြယ္ = သက်သာကီဝင္မင္းမ်ိဳး 
အိမ္ေထာင္ျပဳခ်ိန္ = အသက္ ၁၆ႏွစ္အရြယ္ 
ဇနီး = ဖြားဖက္ေတာ္ ဘဒၵကဥၥနာ ယေသာဓရာ 
သားေတာ္ = ရာဟုလာ 
နန္းစည္းစိမ္စံႏွစ္ = ၂၉ႏွစ္ (ေမြးကတည္းက ေတာထြက္ခ်ိန္အထိ) ေတာထြက္ခ်ိန္ = သက္ေတာ္ ၂၉ႏွစ္၊တနလၤာေန႔ (BC- 594 ခန္႔) ဒုကၠရစရိယက်င့္သည့္ကာလ = ၆ ႏွစ္ (ခဲရင္းစြာက်င့္ရသည့္ အက်င့္ျဖစ္သျဖင့္ ဒုကၠရစရိယဟုေခၚသည္၊ ) 
ဘုရားျဖစ္ခ်ိန္ = သက္ေတာ္ ၃၅ႏွစ္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔ (BC- 588 ခန္႔) တရားေဟာသည့္ကာလ = ၄၅ႏွစ္ 
(သက္ေတာ္ ၃၅မွ သက္ေတာ္ ၈၀အထိ) 
ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူသည့္ႏွစ္ = သက္ေတာ္ ၈၀၊
 ဝါေတာ္ ၄၅ဝါ၊ အဂၤါေန႔ (BC- 543 ခန္႔) 

 ဗုဒၶဘာသာ 
ဗုဒၶ=ဘုရား၊ ဘာသာ=အယူဝါဒ၊
 ေဟာၾကားခ်က္၊ ဘုရားရွင္၏ ေဟာၾကားခ်က္သည္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ ၄၅ႏွစ္လုံးလုံး ေဟာၾကားေတာ္ခဲ့တဲ့ 
ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္ကုိသာ ဆုိလုိသည္။ 
ထုိေဟာၾကားခ်က္ကုိ ပိဋကတ္သုံးပုံ၊ နိကာယ္ငါးရပ္၊ 
ဓမၼကၡႏၶာေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ဆုိသည္. ေခၚေဝၚ သည္။ ဗုဒၶဘုရားရွင္၏ ဝါဒ = ကံ ကံ၏အက်ိဳးအျပစ္ကုိ
 ေဟာသည္. ကမၼဝါဒ၊ အေၾကာင္းအက်ိဳးကုိ ေထာက္ျပသည္. ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္စပ္မႈ ဝါဒ၊ အမွားအမွန္ကုိ စိစစ္ေဝဖန္ 
လက္ခံေစသည္. ဝိဘဇၨဝါဒ၊ အစြန္းမေရာက္ အလယ္အလတ္ 
လမ္းစဥ္ကုိ က်င့္သုံးသည္. မဇၥ်ိမပဋိပဒါ ဝါဒ။ 
ဗုဒၶဘာသာဝင္ 
ဗုဒၶဘုရား၏ အယူဝါဒ ေဟာၾကားခ်က္မ်ားကုိ လက္ခံလုိက္နာ က်င့္သုံးၾကသည္. သူမ်ားကုိ ဗုဒၶဘာသာဝင္လုိ႔ ေခၚသည္။ 
ဘယ္သူ႔ပေယာဂ၊ ဘယ္သူ႔စည္း႐ုံး လႈံ႔ေဆာ္မႈမွ မပါဘဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေက်နပ္လက္ခံလုိ႔ “ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ - ဘုရားရွင္ကုိ 
ကုိးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ပါ၏၊ 
ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိ - တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ရာဟူ၍ 
ဆည္းကပ္ပါ၏၊ သံဃံ သရဏံ ဂစၧာမိ - သံဃာေတာ္ကုိ 
ကုိးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ပါ၏” ဟုဆုိကာ သရဏဂုံတည္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာအျဖစ္ ခံယူထားၾကသူမ်ားကုိ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ဟုေခၚသည္။ 

 ကံကံ၏ အက်ိဳးအျပစ္နွဳင္. ပတ္သက္ၿပီး 
ဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္သည္ မေကာင္းမႈကုိေရွာင္ၿပီး
 ေကာင္းမႈကုိ ေဆာင္ဖုိ႔ လုိသည္။ မေကာင္းမႈဒုစ႐ုိက္အမႈကုိ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး ေကာင္းမႈသုစ႐ုိက္ကုိ 
လုပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ လုိအပ္ပါသည္။ မေကာင္းမႈ ဒုစ႐ုိက္ကုိ ေရွာင္ရန္အတြက္ သီလကုိ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ရပါမည္္။ 
အနည္းဆုံး ငါးပါးသီလကုိ လုံၿခဳံေအာင္ ေစာင့္ထိန္းသူသည္ 
မေကာင္းမႈ ဒုစ႐ုိက္ကုိလည္း ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး ျဖစ္သည္။ 

ေကာင္းမႈေဆာင္ျခင္းသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ေကာင္းမႈလုပ္ျခင္း ရည္ရြယ္ခ်က္သည္ ေနာက္ဆုံးပန္းတုိင္ျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳေရး နွုင္. နိဗၺာန္မရခင္ သံသရာလည္ရသည္. 
အခါမွာလည္း သံသရာခရီးတြင္ ခ်မ္းသာေရး အတြက္ ျဖစ္သည္္။ ထုိပန္းတုိင္မ်ားကူိုိ လွမ္းနိုင္ရန္အတြက္ နိဗၺာန္ကုိ 
မ်က္ေမွာက္ျပဳဖုိ႔ သီလကုိ အေျခခံေသာ ဘာဝနာ 
အလုပ္ကုိ ႀကိဳးစား အားထုတ္ ရမွာျဖစ္ၿပီး နိဗၺာန္ မရခင္ 
သံသရာလည္တဲ့ အခါမွာလည္း ေကာင္းတဲ့သုဂတိ 
ဘဝ ေတြမွာျဖစ္ဖုိ႔ သီလကုသုိလ္ကုိ ထိန္းသိမ္းၿပီး 
ဒါနကုသုိလ္ကုိလည္း စြမ္းႏုိင္သမွ် ျပဳလုပ္ၾကရမွာ ျဖစ္သည္္။ 
ထုိနည္းျဖင္. ဗုဒၶဘာသာ တစ္ေယာက္သည္ ယုံၾကည္၊
က်င့္ႀကံမႈကုိ လက္ေတြ႕လုိက္နာ က်င့္ႀကံၿပီး ကုိယ္လုပ္မွ 
ကုိယ္ရမည္ကုိ ကုိျဖစ္ရင္ ကုိခံရမည္ဆုိသည္. မွန္ကန္ၿပီး အေၾကာင္းအက်ိဳးသင့္သည္. အယူဝါဒကုိ 
သေဘာေပါက္ နားလည္ႏုိင္မည္ ျဖစ္သည္္။

အစၥလမ္ဘာသာ အေၾကာင္း

 

တည္ေထာင္သူ အာရပ္လူမ်ိဳး= မုိဟာမက္
တည္ေထာင္သည့္ႏွစ္ = (ေအဒီ ၆၁၀)။  
မဒီနာသို႔ထြက္ခြာသည့္ႏွစ္= (ေအဒီ ၆၂၂)။
 ကြယ္လြန္သည့္ႏွစ္= (ေအဒီ ၆၃၂)။ 
စတင္ေပၚေပါက္ရာဌာန = (အာေရဗ် ႏိုင္ငံ၊ မကၠာၿမိဳ႕)
ဘာသာ၏ အထြတ္အထိပ္ပုဂၢိဳလ္ = (အလႅာဟ္ဘုရားသခင္)
ပဓာနက်မ္းဂန္=( ကိုရန္က်မ္းျမတ္) 

ကမၻာႀကီးႏွင့္ သတၱဝါေတြကို အလႅာဟ္အရွင္ျမတ္က ဖန္ဆင္းသည္။ အလႅာဟ္အရွင္ျမတ္သည္ ကမၻာ၏ ပထမဆံုး လူသားအျဖစ္ 
အာဒမ္ ( Adam ) အမ်ိဳးသား ႏွင့္ ဧဝ ( Eve ) အမ်ိဳးသမီးတို႔ကို ဖန္ဆင္းသည္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ လူသားေတြ 
ဆက္ကာဆက္ကာ ေပါက္ပြါးလာၾက၏။ 
အစၥလမ္ဘာသာ၀င္အေရအတြက္ အၾကမ္းအားျဖင့္ အစၥလမ္ဘာသာကိုးကြယ္သူ ( 1.8 billion ) ခန္႔ရွိမည္ဟု 
ခန္႔မွန္းရၿပီး ကမၻာ. မူဆလင္ လူဦးေရ၏ သံုးပံုတပံုသည္ 
South Asia ၌ ေနထုိုင္ျပီး တိုးတက္ႏႈန္း အျမန္ဆံုး ဘာသာေရး တစ္ခုလည္း ျဖစ္သည္ ဟုဆိုသည္။ 

သမိုင္းအက်ဥ္း 
မိုဟာမက္ ( AD 570 – 632) သည္ 
ဤဘာသာကို အဓိကဦးေဆာင္ 
တည္ေထာင္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ယေန႔ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယား
 ႏိုင္ငံရွိ မကၠာၿမိဳ႕ (Mecca) တြင္ေမြးဖြါးၿပီး ဗက္ဒို၀င္ (Bedouin tribe) အမ်ဳိးအႏြယ္မွျဖစ္သည္။ ဖခင္ဆံုးပါးၿပီးေနာက္ပိုင္း အဖိုးျဖစ္သူ၏ ၾကည့္ရႈ ေစာင့္ေရွာက္ လမ္းညြန္မႈျဖင့္ႀကီးျပင္း လာခဲ့သည္။ 

သူသည္ သိုးထိန္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေသာ 
ကုန္သည္ တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္သည္။ မူဆလင္ဘာသာ၀င္မ်ားက 
သူ႔ကို သန္႔ရွင္းသူ ေကာင္းကင္ဘံုမွတိုက္ရိုက္ဆင္းလာသူ (သို႔) ေကာင္းကင္သား (သို႔) ကယ္တင္ရွင္ အျဖစ္မခံယူ၊ မယံုၾကည္ပါ။ 
သူ႔ကို ဘုရားသခင္ထံမွ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ေရာက္လာေသာ 
တမန္ေတာ္၊ ပေရာဖက္အျဖစ္လက္ခံ ယံုၾကည္သည္။ 
အစၥလမ္(Islam) ဟူေသာ စကားလံုးသည္ အေရဗစ္ 
(Arabic) ဘာသာျဖစ္ၿပီး “ဆက္ကပ္အပ္ႏွံျခင္း” 
သို႔မဟုတ္ “မိမိ၏အလိုဆႏၵ အလံုးစံုကိုစြန္႔၍ 
ဘုရားရွင္အားအပ္ႏွံျခင္း” ဟူ၍ အဓိပၸါယ္ရသည္။ 

မူဆလင္ (Muslim) သည္ အစၥလမ္ဘာသာကို ကိုင္းရိႈင္း 
လိုက္နာသူဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ အစၥလမ္ဘာသာ၀င္တို႔၏ ယံုၾကည္ခ်က္အရ မိုဟာမက္သည္ သူ၏အသက္ (၄၀) ႏွစ္
ပါတ္၀န္းက်င္ ခန္႔ရွိေသာအခါ အလာရွင္ျမတ္ (ဘုရားသခင္) ထံမွ 
ဗ်ာဒိတ္ ျမင္သည္ဟုဆိုသည္။ ေကာင္းကင္တမန္ Gabriel ထံမွ 
ဗ်ာဒိတ္ အတြဲမ်ားစြာကို ျမင္မက္ ခံယူရရွိၿပီးေနာက္ပိုင္း AD 622 တြင္ အစၥလမ္ဘာသာကိုတည္ေထာင္သည္။ 

မူဆလင္ဘာသာ၀င္မ်ားက သူသည္ ဘာသာတရား သစ္ကို တည္ေထာင္သည္ဟု မခံယူပါ၊ အာျဗဟံ၊ ေမာေရွ၊ ဒါ၀ိဒ္ ႏွင့္ 
သခင္ေယရႈ တို႔အား ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ဘုရားသခင္၏ ႏႈတ္ကပါတ္ေတာ္အလံုးစံုတို႔ကို ျပန္လည္ မြမ္းမံသူ၊ 
သန္႔စင္သူ ျဖစ္ၿပီး၊ မကၠာၿမိဳ႕ႏွင့္ အနီးအနားပါတ္၀န္းက်င္ရွိ 
လူသားမ်ားကို စုစည္းဦးေဆာင္သူ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္၊ တမန္ေတာ္တစ္ပါးျဖစ္သည္ဟု ဆိုပါသည္။ 

သူ၏ ဘုရားတစ္ပါးသာ ရွိသည္ဟူေသာယံုၾကည္ျခင္း၊ စည္းကမ္းတင္းၾကပ္လြန္းေသာ ဘာသာေရးလိုက္နာမႈမ်ား၊ အျခားသူမ်ားအား အားမနာတမ္းဘာသာေရးေ၀ဖန္မႈမ်ား ႏွင့္ ျငင္းပန္းႏွိပ္စက္အျပစ္ေပးတတ္ေသာ ဘာသာေရးလိုက္နာမႈမ်ား က အာေရျဗကၽြန္းဆြယ္တြင္ထိုစဥ္အခါ၏ က်င့္သံုးေသာ 
ဘုရားမ်ားစြာကို ကိုးကြယ္သည္. ဘာသာေရးႏွင့္ 
လူမႈစနစ္တို႔ကို ၿခိမ္းေျခာက္စျပဳလာသည္။

 ေနာက္ပိုင္းတြင္ မိုဟာမက္၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ထိုဘာသာေရးအဖြဲ႕သည္ မကၠာၿမိဳ႕၏ေျမာက္ဖက္ မိုင္ ၂၈၀ ကြာေ၀းေသာ မဒီနာ (Medina) 
အရပ္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕သြားၾကသည္။ ေနာက္ ရွစ္ႏွစ္ၾကာေသာ အခါ မကၠာၿမိဳ႕သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၾကၿပီး ထိုေနာက္ပိုင္းတြင္ အစၥလမ္ဘာသာထဲသို႔ လူအေျမာက္အမ်ား ၀င္ေရာက္ လက္ခံယံုၾကည္လာၾကသည္။ မိုဟာမက္ကြယ္လြန္သည့္ 
AD 632 ေနာက္ပိုင္းတြင္ အစၥလမ္ဘာသာ သည္ 
ဆြန္နီ (Sunnis) ႏွင့္ ရွီးယား (Shi’as) ဟူ၍
 ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားသည္။ 

ရွီးယား အဖြဲ႕သည္ ခြဲထြက္သည့္ အဖြဲ႔ျဖစ္ၿပီး ပိုမိုတင္းၾကပ္သည့္ ဘာသာေရးယံုၾကည္ မႈကိုက်င့္သံုးရံုမက ႏိုင္ငံေတာ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ဘာသာေရးအႀကီးအကဲမ်ားမွ ခ်ဳပ္ကိုင္သည့္ စနစ္ကို သြပ္သြင္းက်င့္သံုးသည့္ အဖြဲ႕ျဖစ္သည္။ ယခုေခတ္တြင္ 
၈၅% ခန္႔ေသာ အစၥလမ္ဘာသာ၀င္မ်ားသည္ဆြန္နီ အဖြဲ႕မွျဖစ္ၿပီး ဘာသာေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး ကိုခြဲျခားက်င့္သံုးသည့္ စနစ္ကိုလက္ခံသည့္အဖြဲ႔ျဖစ္သည္။ Sufiism ဟုေခၚေသာ အလြန္ေသးငယ္သည့္ အျခားအဖြဲ႔ငယ္တစ္ခုရွိေသးသည္။ 

အစၥလမ္ဘာသာ၀င္မ်ားက ဤဘာသာတရားသည္ 
ဘုရားသခင္ထံမွ စစ္မွန္ေသာ၊ ေနာက္ဆံုးေသာ တစ္ခုတည္းေသာဘာသာတရားျဖစ္သည္ ဟု
ယံုၾကည္လက္ခံသည္။ အျခားေသာ ဘာသာတရားမ်ား
အားလံုးသည္ ဘုရားသခင္၏ သမၼာတရားကို မမွန္မကန္
လက္ခံသူမ်ား အျဖစ္ခံယူသည္။ 

ဘုရားတစ္ပါးတည္းရွိျခင္း၊ ေကာင္းကင္တမန္မ်ား
ရွိသည္ဟု ယံုၾကည္ျခင္း၊ 
နိဗၺန္ႏွင့္ ငရဲ ရွိသည္ ဟုယံုၾကည္ျခင္း၊ 
ပေရာဖက္မ်ားကို ေလးစားလက္ခံျခင္း၊ အခ်ဳိ႕ေသာ
 ေရွးက်မ္းစာမ်ားကို တန္ဖိုးထားလက္ခံျခင္း 
တို႔တြင္ ဂ်ဴးဘာသာ (Judaism) တို႔ႏွင့္ တူညီၿပီး၊ 
ခရစ္ေတာ္သည္ အပ်ဳိကညာမွဖြါးျမင္ျခင္း၊ ေနာင္တြင္ေရာက္လာမည့္ 
ဘုရားသခင္၏တရား စီရင္ျခင္း၊ နိဗၺန္ႏွင့္ ငရဲ ရွိသည္ဟု
ယံုၾကည္ျခင္းမ်ားတြင္ ခရစ္ယာန္တို႔ႏွင့္ တူညီေသာ 
ယံုၾကည္ခ်က္ရွိသည္။ 
  
အေျခခံယံုၾကည္ခ်က္မ်ား 
1. အလာဟုေခၚေသာ ဘုရားသခင္ကိုယံုၾကည္သည္။ 
2. ေကာင္းကင္တမန္မ်ားရွိသည္ဟုယံုၾကည္သည္။ 
3. အလာရွင္၏ႏႈတ္ကပါတ္ေတာ္ ကိုရန္က်မ္းစာအုပ္၊ ဆြန္န (Sunnah) ဟုေခၚေသာ ‘ပေရာဖက္တို႔၏က်င့္ထံုး’ က်မ္းစာအုပ္ ႏွင့္ ဟာဒစ္ (Hadith) ဟုေခၚေသာ မိုဟာမက္ က အလာရွင္ ေပးသည့္အတိုင္းေရးသားသည့္ က်မ္းစာအုပ္တို႔ကို လက္ခံယံုၾကည္က်င့္သံုးသည္။ ထို႔အျပင္ တိုးရ (Torah) ဟုေခၚေသာ အာၿဗဟံေရးသည့္ က်မ္းစာအုပ္၊ ဒါ၀ိဒ္ေရးသားေသာ ဆာလံက်မ္းမ်ား ႏွင့္ The Gospel of Jesus တို႔ကိုလည္း ယံုၾကည္ လက္ခံက်င့္သံုးသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုေခတ္တြင္ ခရစ္ယာန္တို႔
အသံုးျပဳေသာ သမၼာက်မ္းစာအုပ္သည္ အမွားမ်ားစြာႏွင့္
 ျပည့္ႏွက္သည္ဟု ယံုၾကည္သည္။ 
4. ဂ်ဴးႏွင့္ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တို႔၏ အထင္ကရ ပေရာဖက္ႀကီးမ်ားျဖစ္ေသာ အာျဗဟံ၊ ေမာေရွ၊ ဒါ၀ိဒ္၊
 ေဆာလမုန္၊ ေယာဘ ႏွင့္ သခင္ေယရႈတို႔အားသူေတာ္စင္ 
ပေရာဖက္ ႀကီးမ်ားအျဖစ္လက္ခံယံုၾကည္သည္။ 
5. ေနာက္ဆံုးေသာေန႔ရက္တြင္ အလာရွင္ျမတ္၏ တရားစီရင္ျခင္းေန႔ရက္ရွိမည္ဟုယံုၾကည္သည္။ 
6. Qadr ဟုေခၚေသာအလာရွင္ျမတ္၏ အၾကြင္းမဲ့ 
တန္ခိုးအာဏာရွိျခင္းကို ယံုၾကည္သည္။ 
7. ေသျခင္း၏ အျခားတစ္ဖက္တြင္ နိဗၺန္ သို႔မဟုတ္ ငရဲ တြင္ ျပန္ရွင္ျခင္းရွိသည္ ဟုယံုၾကည္သည္။ 

 အေျခခံက်င့္စဥ္ (၅) ခု 
အစၥလမ္ဘာသာ၀င္တိုင္း၏ အေျခခံ
အက်ဆုံးေသာက်င့္စဥ္ ၅ ခုရွိသည္။ 
1. ဘုရားသခင္ႏွင့္ မိုဟာမက္ အား ေပါင္း၍ သူတို႔၏ 
တစ္ပါးတည္းေသာ ပေရာဖက္ အျဖစ္ ယံုၾကည္လက္ခံသည္ 
(oneness of God and Muhammad ဘုရား + မိုဟာမက္ = တစ္ပါး)။ 
ဤ ျဖစ္ျခင္း ကို Shahadah ဟုေခၚသည္။ 
2. တစ္ရက္ (ေနထြက္ခါနီးအခ်ိန္မွ မြန္းလြဲပိုင္းအထိ) 
အတြင္း (၅) ႀကိမ္ ဆုေတာင္းျခင္း။ 
3. ဆင္းရဲသားမ်ားကို ေပးကမ္းျခင္း 
4. ရာမာဒန္ (Ramadan) ဟုေခၚေသာ မူဆလင္ျပကၡဒိန္၏ ၉ လေျမာက္ေသာ လတြင္ (Sawm) ဟုေခၚေသာ မနက္ေနထြက္ခ်ိန္မွ ေန၀င္သည့္အခ်ိန္အတြင္း အစာေရွာင္ ဆုေတာင္းျခင္း။ 
ကေလးသူငယ္မ်ား၊ မက်န္းမမာျဖစ္ေနသူမ်ား၊ 
သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ား ႏွင့္ ဦးေဏွာက္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခ်ဳိ႕တဲ့သူမ်ားျခြင္းခ်က္အျဖစ္ထားသည္။ 
5. မကၠာၿမိဳ႕သို႔ဘုရားဖူးသြားျခင္း၊ ဟာဂ်ီ (Hajj) ဟုေခၚသည္။ 
က်န္းမာသန္စြမ္းၿပီး ေငြေရးေၾကးေရးအရတတ္ႏိုင္သူ အစၥလမ္ဘာသာ ၀င္တိုင္း အနည္းဆံုးတစ္သက္တြင္ တစ္ႀကိမ္ မကၠာၿမိဳ႕ သို႔ မိုဟာမက္ကို အရိုအေသေပးရန္ႏွင့္ မိမိကိုယ္ကို အလာရွင္ျမတ္ထံ ျပန္လည္ဆက္ကပ္ႏွံသည့္အေနျဖင့္ ဘုရားဖူးသြားျခင္း။ 

အစၥလမ္ဘာသာႏွင့္ ပါတ္သက္ေသာသိသင့္သည့္အခ်က္
အခ်ဳိ႕ ယေန႔ အစၥလမ္ဘာသာ၀င္မ်ားၾကားတြင္ အႀကီးအက်ယ္ အျငင္းပြားဖြယ္ရာ ျဖစ္ေနေသာ အရာတစ္ခုမွာ ဂ်ီဟဒ္ jihad (struggle)၏အဓိပၸါယ္ျပန္ဆိုပံုျဖစ္သည္။ 

 ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၀ါဒီအစၥလမ္ဘာသာ၀င္မ်ားက ဂ်ီဟဒ္ ဆိုသည္မွာ အလာရွင္ျမတ္၏ တရားေတာ္ကို လိုက္နာရန္ အတားအဆီးမ်ား ကိုစိတ္ဓါတ္ေရးရာအရ တိုက္ခိုက္ျခင္းဟုျပန္ဆိုသည္။ 

ထိုသူတို႔သည္ ကိုရန္က်မ္း ၆ း ၁၅၁ တြင္ “အလာရွင္ျမတ္ ဖန္ဆင္းထားေသာ လူသားတို႔၏ အသက္ကို တရားဥပေဒနည္းလမ္း ျဖင့္လြဲ၍ ႏႈတ္ယူျခင္း (သတ္ျခင္း) မျပဳရ” ဆိုသည့္ က်မ္းခ်က္ကို စြဲကိုင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အစြန္းေရာက္ အစၥလမ္ဘာသာ၀င္မ်ားက 
ဂ်ီဟဒ္ ဆိုသည္မွာ အလာရွင္ျမတ္ထံ မိမိကိုယ္ကို အပ္ႏွံျခင္းမျပဳလုပ္သူတို႔ႏွင့္ ပဋိပကၡျဖစ္ ပြါးျခင္းဟု ျပန္ဆိုၾကသည္။ 
ကိုရန္ က်မ္းစာတြင္ “မယံုၾကည္သူတို႔ကို ေတြ႕ရာအရပ္တြင္ တိုက္ခိုက္ၾကေလာ့ Fight the unbelievers wherever 
you find them” ဟူေသာ က်မ္းပိုဒ္ကို 
က်င့္သံုးျခင္းျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။ အစၥလမ္ဘာသာ၀င္အျဖစ္ကူးေျပာင္းရန္အတြက္ 
Shaha dah ဟုေခၚေသာ သက္ေသခံျခင္းကေလး ျပဳလုပ္ရံုျဖင့္ ကူးေျပာင္းႏိုင္သည္။ ထိုသက္ေသခံခ်က္မွာ “အလာရွင္ျမတ္မွတစ္ပါး အျခားေသာဘုရားမရွိပါ၊ မိုဟာမက္သည္ အလာရွင္၏ ပေရာဖက္ျဖစ္သည္” ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ဤသက္ေသခံခ်က္ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ အတိတ္တြင္ က်ဴးလြန္ခဲ့သမွ်ေသာ အျပစ္မ်ား ေခ်ဖ်က္သြားသည္ဟု ယံုၾကည္သည္။ 

အစၥလမ္ဘာသာ၀င္ တို႔အတြက္ “ျပန္လည္ေမြးဖြါးျခင္း Born again” ျဖစ္သည္။ ကိုရမ္က်မ္း ၂ း ၂၅၄ တြင္ လူတစ္ေယာက္အား အစၥလမ္ ဘာသာသို႔ အတင္းအဓမၼ ကူးေျပာင္းေစျခင္းကို တားျမစ္ထားသည္။ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္း ေန႔စဥ္ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္းအမႈျပဳလုပ္ေသာအခါ ရွိသည့္အရပ္မွ မကၠာၿမိဳ႕ ရွိရာ အရပ္ဖက္သို႔ ဦးညြတ္ျပပ္၀ပ္ကိုးကြယ္ၾကသည္။ ေသာၾကာ ညတုိင္းတြင္ 
ဗလီ (Mosques) သို႔ သြားေရာက္ၿပီး ကိုးကြယ္ျခင္းျပဳသည္။

Mosques ၏အဓိပၸါယ္မွာ ျပပ္၀ပ္ကိုးကြယ္ရာ ေနရာဟူ၍ျဖစ္သည္။ Mosques ဟူေသာစကားလံုးသည္ စပိန္ဘုရင္ ဖာဒီနန္ ႏွင့္ မိဖုရား အစၥဘဲလား တို႔က အစၥလမ္ တို႔၏ ၀ပ္ျပဳကိုးကြယ္တဲ့ေနရာေတြကို ျခင္ေကာင္ (Mosquitoes) ေလးတစ္ေကာင္ကို ဖိသတ္သလို ညက္ညက္ေက်ေအာင္ ဖ်က္ဆီးပစ္မယ္ ဟု ႀကံဳး၀ါးခဲ့ ရာမွ ျဖစ္ေပၚလာသည္ဟု ဆိုရိုးရွိခဲ့ဘူးသည္။ 

အေရးပါေသာေန႔ရက္မ်ား 
အစၥလမ္ဘာသာေရးတြင္ အေရးပါေသာအခ်ိန္ သံုးႀကိမ္ရွိသည္။ 
1.Ramadan – အစာေရွာင္ဆုေတာင္းသည့္လ 
2. Al-Hajj – ဘုရားဖူးသည့္လ။ အလာရွင္ျမတ္က ဣဇာက္ ၏၀မ္းကြဲ အကို ဣရွေမလအားဘုရားသခင္က ကယ္တင္ျခင္းကို အစြဲျပဳ၍ ျပဳလုပ္သည္။ ဤအခ်ိန္တြင္ မရွိဆင္းရဲသားမ်ားကို ကူညီေပးကမ္းၾကသည္။ 
3. Mawlid an-Nabvi – ပေရာဖက္ မိုဟာမက္၏ေမြးေန႔။ 

  ခရစ္ယာန္ဘာသာႏွင့္ အဓိကကြာျခားခ်က္မ်ား 
1.သမၼာက်မ္းစာအစား ကိုရန္ က်မ္းစာအုပ္ကို အသံုးျပဳသည္။ လံုး၀ဥႆံုအမွားမရွိေသာ အလာရွင္ျမတ္ထံမွလာသည့္ က်မ္းစာအုပ္ ျဖစ္သည္ဟုယံုၾကည္သည္။ မိုဟာမက္ ၏က်င့္စဥ္မ်ားကိုေရးသားေသာ Hadith က်မ္းကိုလည္း လက္ခံသည္ 
2.အလာရွင္ျမတ္သည္ တစ္ပါးတည္းေသာဘုရားသခင္ (သံုးပါးတစ္ဆူမဟုတ္) ျဖစ္ၿပီး အရာအားလံုးကိုသိကၽြမ္းၿပီး၊ သနားျခင္း ဂရုဏာႏွင့္ျပည့္၀သည့္ တန္ခိုးႀကီးေသာသူျဖစ္သည္။ 
3. သခင္ေယရႈသည္ ထူးဆန္းေသာနိမိတ္လကၡဏာမ်ားကို ျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး အပ်ဳိကညာ မာရိ မွေမြးဖြါးသည္။ ဘုရားသခင္ထံမွလာေသာ ဘုရားသားမဟုတ္၊ ကားတိုင္ေပၚတြင္ အမွန္တကယ္
သတ္ျဖတ္ျခင္း မခံခဲ့ရပါ၊ အႏိၱခရစ္ (Anti Christ) ကို
အႏိုင္ယူ တိုက္ခိုက္ရန္ ျပန္လာမည္ ဟုယံုၾကည္သည္။ 
4.လူသားတိုင္းတြင္ ၀ိညာဥ္ရွိသည္။ ေမြးရာပါအျပစ္ဟူ၍မရွိပါ။ လူသားတိုင္းအျပစ္မဲ့သူအျဖစ္ေမြးဖြါးေသာ္လည္း ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ကိုယ္ခႏၶာဖြဲ႕စည္းမႈႏွင့္ တိရိစၧာန္ကဲ့သို႔ေသာစိတ္၏လိုအင္ဆႏၵမ်ားေၾကာင့္ 
အျပစ္ရွိသူမ်ားျဖစ္ သြားၾကသည္။ 
5.လူသားတိုင္း အလာရွင္ျမတ္ထံ အၾကြင္းမဲ့ဆက္ကပ္အပ္ႏွံၿပီး ဘ၀တစ္ခုလံုးတြင္ သူ႔အားအလုပ္အေၾကြးျပဳရမည္။ 
6. ကယ္တင္ျခင္းသည္ အလာရွင္ျမတ္ကိုယံုၾကည္ျခင္းႏွင့္ အစၥလမ္တရားေတာ္မ်ားကို လိုက္နာႏိုင္မႈအေပၚမူတည္သည္။ အျပစ္မ်ားကိုေဆးေၾကာရန္ အဆင့္ေလးဆင့္ပါေသာ 
“tawba” ကိုျပဳလုပ္ရမည္။ 
 7.နိဗၺန္သို႔မဟုတ္ေကာင္းကင္ဘံု သည္ထာ၀ရေနခ်င္စဖြယ္ ေကာင္းေသာအရပ္ျဖစ္ၿပီး အစၥလမ္ဘာသာကိုင္းရိႈင္းသူတို႔ 
အတြက္ျဖစ္ၿပီး ငရဲဘံု သည္စက္ဆုတ္ရြံရွာဖြယ္ေကာင္းၿပီး ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာေကာင္းေသာေနရာျဖစ္ၿပီး အျပစ္သားမ်ား သြားရမည့္ေနရာျဖစ္သည္။ 
(Islam wiki & ေသာင္းႏိုးမွတ္ခ်က္-မွ ကိုးကားတင္ျပထားပါသည္)

( ဟ္ိႏၵဴဘာသာ Hinduism )

ဟ္ိႏၵဴဘာသာသည္ BC 3000 ခန္.မွစ၍ ကုိးကြယ္မွဳ ျပဳခဲ.သည္.
ကမၻာေပၚရွိ ဘာသာမ်ားထဲတြင္ သက္တမ္းအရင္.ဆံုး ဘာသာျဖစ္ျပီး အႏၵိယနုိင္ငံရွိ အၾကီးဆံုးေသာ ဘာသာျဖစ္သည္။ 
ဟ္ိႏၵဴလူမ်ိဳးတုိ.သည္ သူတုိ.သာသာ တရားအား ထာဝရ
တည္ျမဲေသာ ဘာသာတရားဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။ 
ဟ္ိႏၵဴဘာသာသည္ အျခားခရစ္ယန္၊ မူဆလင္ကဲ.သုိ. 
စတင္တည္ေထာင္ သူ၏ အယူဝါဒကုိ အစဲြျပဳသည္. 
ဘာသာမဟုတ္ေၾကာင္း သိရသည္။ 
ဟ္ိႏၵဴဘာသာမ်ားသည္ အာရိယန္လူမ်ိဳးမ်ား အႏိၵယသုိ.ေရာက္လာစဥ္ သူတုိ.နွဳင္.ပါလာသည္. ျဗာဟၼဏအယူဝါဒမွ ဖံြ.ျဖိဳးလာသည္. အယူဝါဒ ျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။ ဟ္ိႏၵဴဘာသာအယူအရ နတ္၊လူ၊ ေတာေတာင္ ၊ ေရေျမ ၊ ပရမတၱမာ ေခၚ ဘုရားသခင္၏ 
အစိတ္အပုိင္း မွ်သာ ျဖစ္လွ်က္ ဤမ်က္ေမွာက္ကမၻာသည္ 
မာယာမွ်သာျဖစ္၍ မလဲြ မေသြ ပ်က္စီးျပီး 
နိစၥထာဝရတည္ေသာ မသိအပ္သည္. 
ပရမတၱမာ ျဖစ္သည္။

 အတၱဝါဒ။-----။ 
ဟ္ိႏၵဴဘာသာသည္ အတၱမာ(ဝိညဥ္)ကုိ ယံုၾကည္ျပီး ကံတရား၏ 
အရွိန္ဟုန္ မကုန္မခ်င္း မရမတၱမာနွဳင္. ေပါင္းဆံုးမွဳ မျဖစ္မခ်င္း၊ 
အနတၱဘဝ သံသရာ၌ သေႏၵတည္ေနမည္။ မေကာင္းမွဳလုပ္သူ ကြယ္လြန္သြားလွွ်င္ အတိဒုကၡ ငရဲေရာက္သြားျပီး 
ကုသုိလ္ေကာင္းမွဳ လုပ္လွ်င္ နတ္ရြာသုိ. ေရာက္မည္ျဖစ္သည္။

ငရဲျပည္၌ ခံရေသာဒုကၡ နတ္ျပည္၌ စံရသည္. သုကၡသည္ အစဥ္ ထာဝရမဟုတ္၊ အတၱမာ(ဝိညဥ္) သည္ ေမာကၡ (လြတ္ျငိ္မ္းမွဳ) 
မရမခ်င္း မိမိမူရင္းေဂဟာ ျဖစ္သည္. ျဗဟၼာနွဳင္. မေပါင္း မခ်င္း 
ဘဝအသစ္ ျဖစ္ျမဲျဖစ္ေနမည္။ ေမာကၡ (လြတ္ျငိမ္းမွဳ)သည္ 
ယံုၾကည္မွဳျဖင္. ရျခင္းမဟုတ္၊ မိမိက်င္.ၾကံ 
အားထုတ္ မွဳျဖင္.သာ ရနုိင္သည္။ 

ကုိးကြယ္မွဳဆုိင္ရာ နတ္မ်ား။ 
ဟ္ိႏၵဴဘာသာ၌ ကုိးကြယ္သည္.နတ္ သံုးပါးအနက္ 
(၁)ေလာကကုိ ဖန္ဆင္းသည္. ျဗမၼာ၊ 
(၂) ေလာကကုိ ထိန္းသိမ္း ေစာင္.ေရွာက္သည္. ဗိရွနု (ဗိသာနုိး) (၃)ေလာကကုိ ဖ်က္စီးျပီး ေလာက အသစ္ဖန္ဆင္းသူ ရွိဗ(သိဝ)ဟူ၍
 ျဖစ္ျပီး ျဗမၼာကုိ ပူေဇာ္ပသသည္. ဓေလ. အလြန္နည္းပါးသည္။ 
အိႏၵယ၌ ေခတ္အဆက္ ဆက္ ဗိႆနုိးနွဳင္. 
သိဝကုိးကြယ္ပူေဇာ္မွဳ ရွိခဲ.သည္။ 
အဓိက ဘုရားအျပင္ ျမင္.ျမတ္သည္ဟု ယူဆသည္. 
အျခားနတ္မ်ားကုိလည္း ကုိးကြယ္ကာ နြားမ မ်ားကုိလည္း အေလးျမတ္ထားၾကသည္။ ဟ္ိႏၵဴအယူဝါဒ၌ 
ရွံကရက ဦးေဆာင္ေသာ သိဝကုိးကြယ္သူ(ရွိုက္ဝ)နွဳင္. ရာမနုဇက ဦးေဆာင္သည္. ဗိႆနုိးကုိးကြယ္သူ (ဗုိက္ရွန၀)ဟူ၍ ရွိသည္။ ဟ္ိႏၵဴအယူဝါဒ၌ ဆံဆကာရ္ အခမ္းနား က်င္းပပူေဇာ္မွဳမ်ားကုိ 
ဗၾဟၼဏ (ပုဏား) မ်ားက ဦးေဆာင္သည္။ 
မေမြးဖြါးခင္ အမိဝမ္း၌ ပ႒ိသေနၵတည္ ခ်ိန္မွစျပီး ေသဆံုးသည္ထိ နာမည္ေပးအခမ္းနာ - စလြယ္ခ်ည္သုိင္း အခမ္းနား -
လက္ထပ္အခမ္းနား က်င္းပေပးေလ.ရိွသည္။ နွစ္စဥ္ ေဒဝါလီ 
မီးထြန္းပဲြ က်င္းပေလ.ရွိသည္။ ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္း၌ နတ္ရုပ္တုမ်ားရွိျပီး ပူေဇာ္ဖြယ္ပစၥည္းမွာ ပန္း၊သစ္သီး၊သစ္ရြက္မ်ားနွဳင္. 
တိရိစၦာန္သတ္၍ ပူေဇာ္ေလ.ရွိသည္။ 

ဟိႏၵဴက်မ္းစာ။ …..။
ဓမၼက်မ္းဂန္မ်ားအား သကၠတဘာသာျဖင္. ေရးထားျပီး ေဒဝက်မ္းမ်ားကုိ ဘုရားသခင္၏ မုခပါဌ္ဟု ယူဆကာ အေလး ထားၾက သည္။ ရုိးရာအစဥ္အလာ မိမိဘဝကုိ ၄ ပုိင္း (အာရွရမ္) ခဲြသည္။ 
ပထမအရြယ္ ျဖစ္သည္. ဗၾဟၼက်ရယ အရြယ္သည္ ပညာရွာ သည္. 
အရြယ္ ျဖစ္ျပီး ၂၄ နွစ္ျပည္.ေသာ္ လက္ထပ္ ထိမ္းျမားျခင္း ျပဳသည္။ ထုိအခ်ိန္မွာ ဒုတိယအရြယ္ ဂရိဟတ္ဆထအရြယ္ ၏ အဓိက 
တာဝန္သည္ အိမ္ေထာင္ေရးျဖစ္ျပီး ၅၀ နွစ္ျပည္.သည္. 
အခါ မိမိသားအေပၚ လဲြေျပာင္းေပးကာ တရားက်င္.ရန္ အရြယ္ 
ဝနပရဆထ လြန္သည္. ၇၅နွစ္ ျပည္.ေသာ္ ဆန္ႏ်ာဆီ ေခၚ ရေသ.ရဟန္းဝတ္ေလ.ရွိသည္။ 

ဟိႏၵဴလူမ်ိဳး၌ ယစ္ပူေဇာ္မွဳကုိ ဦးေဆာင္သည္. အျမင္.ဆံုးေသာ ဗၾဟၼဏအမ်ိဳးဇာတ္၊ ခတၱိေခၚ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္သည္. ဇာတ္၊ ကုန္သြယ္လယ္ယူလုပ္သည္. ေဝသာဇာတ္၊ သုဒၵေခၚ 
အထက္ဇာတ္မ်ား၏ ေစခုိင္းသည္. တာဝန္ေဆာင္ရြက္သည္. 
ဇာတ္မ်ိဳး ဟူ၍ အဓိက ဇာတ္ေလးမ်ိဳးရွိသည္။ မဟတၱမ ဂႏၵီ၏ ၾကိဳးပမ္းမွဳေၾကာင္. ခဲြျခားမွဳ ေလ်ာ.နည္းလာသည္။ 

ဟိႏၵဴဘာသာ၏ အေျခခံယံုၾကည္ခ်က္ 
ကမၻာေလာက နွဳင္. သတၱဝါအားလံုးကုိ ဗၾဟၼာက ဖန္းဆင္းျပီး ဗိႆနုိးက ကာကြယ္လွ်က္ သိဝက ဖ်က္စီးသည္။ ဗၾဟၼာၾကီ၏ ၾကင္ယာေတာ္သည္ သူရသာတီ၊ ဗိႆနုိး၏ ၾကင္ယာေတာ္သည္ လကၡ်မီ၊ 
သိဝ၏ၾကင္ယာ သည္ ပဗ္ဗတီ အသီးသီးျဖစ္ၾကသည္။ 
ဗၾဟၼာဆုိသည္မွာ ပရမအတၱ ျဖစ္ျပီး ပရမအတၱသည္ ကမၻာနွဳင္. 
သတၱဝါကုိ ဖန္ဆင္းေသာေၾကာင္. ထုိအတၱသည္ အရာရာ၌ ပ်ံ.နွံ.တည္ရွိလွ်က္ ရွိသည္။ ေလာကသည္ အတၱ၊ ေလာကသည္ 
ဗၾဟၼာ၊ သတၱဝါလည္း အတၱ/ဗၾဟၼာ၊ သင္သည္ အတၱျဖစ္ျပီး 
သင္သည္ ဗၾဟၼာျဖစ္သည္။ ဖန္ဆင္းရွင္ အတၱကုိ ပရမအတၱ၊ 
သတၱဝါတို. တည္ေသာ အတၱကုိ ဇီဝအတၱဟု ခဲြျခားသည္။
(ျမန္မာအေခၚ ဝိညာဥ္အရာကုိ ဟိႏၵဴက ဇီဝအတၱ ဟုေခၚသည္)။ 
အတၱသည္ အၾကီးျမတ္ဆံုး၊ မပ်က္စီး အျမဲတည္၏။ 

သတၱဝါေသေသာ္ အတၱသည္ မပ်က္စီးပဲ ေသေသာသတၱဝါ၏ 
ခႏၵာကုိယ္မွ ထြက္ခြါ၍ ေနာက္ခႏၵာကုိယ္ ဘဝတခုထဲသုိ. ကူးေျပာင္း စခန္းသြားျခင္းျဖင္. သံသရာလည္ေနသည္။ ထုိသုိ. ဘဝသံသရာလည္ျခင္းသည္ အတၱကုိ ေလာဘနွဳင္. 
ကိေလသာ အညစ္ေၾကး ကပ္ျငိေန၍ အကုသုိလ္ ျပဳျခင္း ေၾကာင္. အကုသုိလ္ အက်ိဳးခံစားျခင္း ျဖစ္သည္။ 
ထုိ အတၱမွ ကိေလသာ အညစ္အေၾကး ကင္းစင္ေစရန္ ဟိမဝႏၱာေတာင္ထိပ္၌ တရားထုိင္ေနေသာ သိဝနတ္မင္း၏ 
ဆံထံုးမွ စီးဆင္းလာသည္. ဂၤဂါျမစ္ေရကုိ ေရခ်ိဳးရသည္။ 

ေယာဂအက်င္.စြမ္းအားျဖင္.လည္း ကိေလသာကုိ 
စင္ၾကယ္ေစသည္. အခါ အတၱသည္ ျဖဴစင္ေတာက္ေျပာင္လာျပီး ကုသုိ္လ္ကံ- အကုသုိလ္ကံ တုိ.ကုိ မျပဳေတာ.သည္.အခါ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္လွ်က္ ပရမအတၱ နွဳင္. ျပန္လည္ေပါင္းဆံုမိကာ ေမာကၡ(နိဗာန္)ကုိ ေရာက္သြားရသည္။ 

 ေရွးကနွဳင္. မတူေတာ.ပါ။
 ေဒဝမ်ား၌ ေျခခံေသာ ဟိႏၵဴ (ဗၾဟၼဏ) သာသာသည္ ယၡဳအခါ ေျပာင္းလဲျခားနားမွဳ မ်ားစြာ ရွိေနျပီ။ ေဒဝက်မ္း၌ ဣၿႏၵ၊အဂၢနိ၊ဝရုဏ 
စေသာ နတ္တုိ.အား ပူေဇာ္၍ ဂါထာရြတ္ျခင္းသည္ အဓိကမဟုတ္၊ ဗၾဟၼာ(အတၱ)ကုိ ျမင္ေအာင္ၾကည္.ျခင္းသည္သာ အေရးၾကီးေၾကာင္း ယဇ္ပူေဇာ္ျခင္း ဂါထာရြတ္ သီခ်င္းဆုိျခင္းျဖင္. မြတ္ျမတ္ေသာ
 အတၱကုိ မေတြ.နုိင္ေၾကာင္း ေဖၚျပထားသည္။ 
ဘဂဝဒ္ဂီတမ်ားသည္ ယၡဳေခတ္ ဟိႏၵဴဘာသာဝင္မ်ား 
အျမတ္တနုိး ထားသည္. က်မ္းျဖစ္သည္။ 

တဆူတည္းမွ ကုိယ္ပြါးသံုးဆူ။
 ေဒဝက်မ္း၌ ဗိႆနုိး၊သိဝ၊ဗၾဟၼာ တုိ.သည္ အေရးမပါ၊ တလံုးတစည္း တည္းလည္း မဟုတ္ၾကေပ။ ခရစ္ေတာ္ေပၚျပီး နွစ္ ၄၀၀ ခန္.၌ ေပၚထြန္းလာသည္. ဂုတၱမင္းဆက္ မွစ၍ ဗိႆနိူး ၊သိဝ၊ဗၾဟၼာ 
တုိ.ကုိ တလံုးတစည္းတည္း ေပါင္းစည္း ကုိးကြယ္ရံုမက 
တဆူတည္းေသာ တန္ခုိးရွင္ ဘုရား၏ ကုိယ္ပြါးသံုးဆူဟုပင္ ယံုၾကည္လာခဲ.သည္။ ဗၾဟၼာကုိ အေလးျမတ္ထား ကုိးကြယ္ရာမွ 
တေျဖးေျဖး ေမွးမွိန္လာရာ ဗိႆနုိးကုိ အျမတ္တနုိး ကုိးကြယ္လာၾကသည္။ ဗိႆနုိးဘုရားဝင္စားေသာ ဘုရားဝင္စား ( အဝတာရ ၉ ဦး) ရွိ၏။ 
တဦးမွာ ရာမျဖစ္ျပီး ေဂါတမဗုဒၵ ကုိလည္း နဝမ အဝတာရ ဟု 
ဟိႏၵဴတုိ.က ယံုၾကည္သည္။ (မေျပာင္းလဲ နုိင္ေသာတရား)
 ေဒဝေခတ္မွစ၍ ဘုရားအယူဆ အမ်ားျပားေျပာင္းလည္း ေသာ္လည္း ယေန.ထ္ိ မေျပာင္းလဲသည္. တရားမူကား ဇာတ္အနိမ္.ျမင္.
ခဲြျခားဝါဒ သည္ ဟိႏၵဴဘာသာ၏ ထူးျခားေသာ လကၡဏာျဖစ္သည္။ 

ဇာတ္ ေလးမ်ိဳးအနက္ ဗၾဟၼဏ(ပုဏားမ်ိဳး)သည္ ဗၾဟၼာ၏ 
ခံတြင္းမွ ဖါြး၍ အျမတ္ဆံုးျဖစ္သည္ဟု ဆုိသည္။ 
ခတၱိ(မင္းမ်ိဳး)သည္ လက္ေမာင္းမွ ဖြါးျပီး ဝေသာ(ကုန္သည္)သည္
 ေပါင္မွဖြါးကာ သုဒၵ(အမွိဳက္သိမ္း၊ ဖိနပ္ခ်ဳပ္ လူဆင္းရဲမ်ိဳး) သည္ 
ဗၾဟၼာ၏ ေျခဖဝါးမွ ဖြါးသျဖင္. အနိမ္.ဆံုးဇာတ္ျဖစ္၍ 
အထင္ေသးကာ ထုိသူတုိ.ကုိ ျမင္လွ်င္ အမဂၤလာျဖစ္သည္ဟု 
ယူဆသည္။ အကယ္၍ သူေတာင္းစားကုိ ျမင္လွ်င္ ဒိဌမ္ဂလိကာ အမဂၤလာျဖစ္သြား သျဖင္. ေခါင္းေလ်ာ္ ေရခ်ိဳးျခင္းျဖင္. မဂၤလာသစ္တင္ရသည္။ 
ယၡဳေခတ္တြင္မူ ထုိဇာတ္ ေလးမ်ိဳးမက ဇာတ္ေပါင္း
 ၂၀၀၀ ခန္.ရွိေနျပီး မထိေကာင္းသည္. Outcasts,
 Untouchables ဇာတ္မ်ိဳးလည္း ရွိေၾကာင္း၊ ဇာတ္ျမင္.သူက
 မထိမိရန္္ ေရွာင္ရမည္.ဇာတ္ဟူ၍ ေဖၚျပထားသည္။ 
 Ref:( Hinduism Wiki ) မွ ျပန္ဆုိသည္။

( ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္ အေၾကာင္း )

 BAPTISTS ဆုိသည္မွာ….
B =Biblical Authority (Bible Freedom) 
A = Autonomy of the Local Church(Church Freedom) 
P =Priesthood of All Believers (Soul Freedom) 
T=Two Ordinances: Believer’s Baptism and Lord’s Supper 
I =Individual Soul Liberty (Religious Freedom) 
S=Saved Church Membership 
T=Two Office of the Church(Pastor and Deacon) 
S= Separation of Church and State
  ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္အသင္းေတာ္သည္ ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ 
ခရစ္ယာန္ ဂုိဏ္းဂဏမ်ား ထဲမွ ဂုိဏ္းဂဏတစ္ခု၊ 
အသင္းေတာ္တစ္ပါး ျဖစ္သည္။  

ႏွစ္ျခင္းမ်ား၏ ၾသ၀ါဒ၊ ဓမၼအေတြးအေခၚ အယူအဆ 
တစ္ခုသည္ “ယုံၾကည္သူမ်ား သာလွ်င္ ႏွစ္ျခင္းခံယူရမည္္” 
(Believer's Baptism)ဆုိသည္. အခ်က္နွဳင္. 
ဗတိၱဇံမဂၤလာ ခံယူပုံ၊ ခံယူနည္းသည္ 
“ေရထဲသုိ႔အကုန္အစင္ႏွစ္ျခင္း” 
(total immersion) ျဖစ္သည္။

 ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္မ်ား၏ သက္၀င္ယုံၾကည္မႈ၌ 
“ကယ္တင္ျခင္း”သည္ “ယုံၾကည္ျခင္းအားျဖင့္သာလွ်င္ 
ရရွိသည္”။ (Salvation through faith alone) ဆုိသည္. 
အခ်က္နွဳင္. ယုံၾကည္ျခင္းႏွင့္ က်င့္သုံးမႈအတြက္ သမၼာက်မ္းစာ
သာလွ်င္ အခ်ဳပ္အျခာျဖစ္သည္္။ 
 (Sole authority of scriptures for faith and practice) 
ဆုိသည္. အခ်က္နဲ႔ “ေဒသႏၱရအသင္းေတာ္တုိင္း 
မိမိတုိ႔ကံၾကမၼာကုိ ဖန္တီးႏုိင္ေသာ လြတ္လပ္မႈရွိသည္္”
(the autonomy of the local congregation church) 
စသည္. အခ်က္မ်ား ပါ၀င္ပါတယ္။

 ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္မ်ားသည္ အမႈေတာ္ကုိေဆာင္ရြက္ရာ၌ သင္းအုပ္မ်ား(pastors)နွဳင္. သင္းေထာက္မ်ား(Deacons) ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ျခင္းစနစ္ႏွဳင္. အသင္း ေတာ္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ျပီး ေျပာင္းေရႊ႕ျခင္း(သုိ႔) ထုတ္ပယ္ျခင္းကုိ သာမန္ 
အသင္းသူ/သားမ်ားမွ ဆုံးျဖတ္ ေပးသည္။
 ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္သည္ 
ပရုိတက္စတင့္ အသင္းေတာ္မ်ားထဲမွ 
အသင္းေတာ္တစ္ပါးျဖစ္ပါသည္။

 ႏွစ္ျခင္း ဂုိဏ္းဂဏ စတင္လာပုံ 
ကနဦးအသင္းေတာ္ကာလ၌ အႏၱိအုတ္အသင္းေတာ္၊ 
သက္သာေလာနိတ္ အသင္းေတာ္၊ ေယရုရွလင္အသင္းေတာ္၊ ဧဖက္အသင္းေတာ္ စသည္ျဖင္. ေဒသႏၱရအသင္းေတာ္မ်ားရွိၿပီး 
ခရစ္ယာန္ အသင္းေတာ္မ်ားကုိ “ကမၻာလုံးဆုိင္ရာ
အသင္းေတာ္” (Catholic Church)လုိ႔ေခၚသည္။

 ေဒသႏၱရအသင္ေတာ္တုိင္းသည္ ကုိယ့္ကံၾကမၼာ 
ကုိယ္ ဖန္တီး၊အုပ္စုိးပုိင္ခြင့္ အျပည့္အ၀ရွိပါသည္။ ယုံၾကည္ျခင္းႏွင့္ 
က်င့္သုံးမႈ ဆုိင္ရာ အခက္အခဲျပႆနာ တစ္ရပ္ရပ္ေပၚေပါက္
လာပါက ေဒသႏၱရ အသင္းေတာ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား စုေ၀းကာ ဘာသာသာသနာေရး ဆုိင္ရာ ေကာင္စီအစည္းအေ၀း 
က်င္းပလ်က္ ၀ုိင္း၀န္းစဥ္းစားအေျဖရွာဆုံးျဖတ္ၾကပါသည္္။

ထုိစနစ္ျဖင္. အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ကမၻာလုံးဆုိင္ရာအသင္းေတာ္ႀကီးသည္ (AD-၁၀၅၄) ခုႏွစ္ေရာက္လာေသာ္ ယုံၾကည္ျခင္း၊ 
က်င့္သုံးမႈ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမ်ိဳးေရး၊ ဘာသာစကား၊ ဓေလ့စရုိက္ ကြာျခားျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ႏွစ္ျခမ္းကဲြသြားသည္။

အေရွ႕ပုိင္းအသင္းေတာ္ (သုိ႔) ဂရိအသင္းေတာ္ 
(Eastern Church or Greek Church) နွုင္. 
အေနာက္ပုိင္းအသင္းေတာ္ 
(Western Church or Latin Church)
ဟူ၍ု အသင္းေတာ္ႏွစ္ျခမ္းကြဲခဲ.သည္။

 အေရွ႕ပုိင္းအသင္းေတာ္ကုိၾသသုိေဒါ့စ္
(orthodox Church) ဟုေခၚၿပီး အေနာက္ပုိင္း 
အသင္းေတာ္ကုိ ေရာမကာသုိလိပ္ အသင္းေတာ္ 
(Roman Catholic Church)ဟု ေခၚဆုိသည္။

 ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္အပါအ၀င္ ပင္မအသင္းေတာ္မ်ား 
 (main line churches) မ်ားသည္ ေရာမကာသုိလိတ္ 
အသင္းေတာ္မွ ထပ္မံကြဲျပားခဲ့တဲ့အသင္းေတာ္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ပရုိတက္စတင့္ အသင္းေတာ္မ်ားဟု လည္းေခၚပါသည္။ 

 ပရုိတက္စတင့္အသင္းေတာ္မ်ားသည္(၁၅၂၁)ခုႏွစ္၊ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ၌ မာတင္လူသာဦးေဆာင္ေသာ လူသာရင္အသင္းေတာ္၊ (၁၅၂၅)ခုႏွစ္ဆြစ္ဇာလန္ႏုိင္ငံ၌ ဂၽြန္ကယ္လဗင္ဦးေဆာင္သည္. ပရက္ဘီေတးရီးယားအသင္းေတာ္၊ (၁၅၃၄)ခုႏွစ္- အဂၤလန္ႏုိင္ငံ၌ အဂၤလီကန္အသင္းေတာ္ တုိ႔ျဖစ္သည္။ ထုိသုိ. ေရာမကာသုိလိတ္ အသင္းေတာ္နွုင္. ကြဲျပားခဲ့သည္. အသင္းေတာ္မ်ားသည္ တုိင္းျပည္အသီးသီး၌ “ႏုိင္ငံေတာ္အသင္းေတာ္မ်ား” 
 (National or State Churches)မ်ားအျဖစ္ 
ရပ္တည္လာၾကသည္္။

 ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္သည္ အဂၤလီကန္အသင္းေတာ္မွ 
ကြဲျပားလ်က္ ထြက္ေပၚ လာသည္. အသင္းေတာ္ျဖစ္သည္ဟု ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဆုိႏုိင္ပါသည္္။ ကနဦး အေစာဆုံးေသာ၊ 
ပထမဆုံးေသာ ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္ဟု ေခၚဆုိရမည္.
အသင္းေတာ္အား (AD-1609)ခုႏွစ္၊ ေဟာ္လန္ႏုိင္ငံ၊ 
Amsterdam ၌ ဂၽြန္စမစ္(John Smith)ဆုိသူက အဂၤလန္ႏုိင္ငံ 
ကေရာက္ရွိ အဂၤလီကန္အသင္းေတာ္မွ ခြဲထြက္ေရးသမား 
သင္းအုပ္တစ္ပါးမွ တည္ေထာင္ခဲ့သည္ဟု 
သမုိင္းဆရာမ်ား အဆုိအရ သိရသည္။

 ႏွစ္ျခင္း၏မူလအစႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကြဲျပားေသာရႈျမင္မႈမ်ား။ ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္ရဲ႕ မူလအစနွဳင္. ပတ္သက္၍ အဓိကအားျဖင့္ကြဲျပားျခားနားေသာ ရႈျမင္မႈ(၄)မ်ိဳးရွိပါသည္။ 

ထုိဒီရႈေထာင့္အျမင္သေဘာထား(၄)မ်ိဳးမွာ ..
(၁)ေခတ္သစ္ပညာရွင္မ်ား၏ စိစစ္ေတြ႔ရွိမႈအရ
(AD-17)ရာစု အဂၤလီကန္ အသင္းေတာ္မွ ခြဲထြက္ေရးသမား၏ လႈပ္ရွားမႈသည္ ႏွစ္ျခင္းရဲ႕မူလအစျဖစ္၏။ 

(၂)ကေလးသူငယ္မ်ား ဗတိၱဇံမဂၤလာခံယူျခင္း (Infant Baptism) ကုိ မခံယူဘဲ ဒုတိယအႀကိမ္ ဗတိၱဇံမဂၤလာ ခံယူျခင္းကုိ “ဒုတိယအႀကိမ္ ဗတိၱဇံခံယူေသာသူမ်ား” (Anabaptist) (၀ါ)ေဟာ္လန္ႏုိင္ငံမွ မင္ႏုိႏုိက္ဂုိဏ္းသားမ်ား (Dutch Mennonites) ၏ 
အစဥ္အလာသည္ ႏွစ္ျခင္းမ်ား၏ မူလအစျဖစ္သည္။ 

(၃)ႏွစ္ျခင္းယုံၾကည္ျခင္းႏွင့္ က်င့္သုံးမႈသည္
 ေယရႈခရစ္ေတာ္၏ အခ်ိန္ကာလကပင္ ရွိၿပီးျဖစ္သည္ ဆုိသည္. “ဆက္လက္တည္တံ့ၿမဲၿမံေနျခင္းအျမင္” (the perpetuity view)

 (၄)ႏွစ္ျခင္းမ်ားသည္ ေယရႈခရစ္ေတာ္၏ အခ်ိန္ကာလမွစ၍ 
ရွိခဲ့ၿပီး “စဥ္ဆက္မျပတ္ အစဥ္အဆက္ ရွိေနသည္” ဆုိသည္. 
(succ essionist view) အျမင္တုိ႔ျဖစ္သည္။ 

(John Smith) ဂၽြန္စမစ္ ( AD 1570 – August 28, 1612)
 John Smith သည္ Lincolnshire 1570 တြင္ ေမြးဖြားျပီး 
Christ's College ၌ ပညာသင္ယူခဲ.သည္။ 
1600 တြင္ City Preacher ျဖစ္ခဲ.ေသာ္လည္း သူ၏ 
သင္ၾကားမွဳ ျပင္းထန္ျခင္းေၾကာင္. ျဖဳတ္ခ်ျခင္းခံခဲ.သည္။ 
ပထမဆုံးေသာ ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္အား ဦးစီးတည္ေထာင္သူ
ျဖစ္ေသာ ဂၽြန္စမစ္သည္ (AD-1608 (သုိ႔)1609) ခုႏွစ္အတြင္း 
Netherlands (Amsterdam) ျမိဳ.၌ 
အသင္းေတာ္ကုိ ဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္ခဲ့သည္္။ 

ဂၽြန္စမစ္သည္ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး သင္းအုပ္တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး၊ 
(AD-1594)ခုႏွစ္တြင္ အဂၤလီကန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္ 
သိကၡာတင္ မဂၤလာခံယူ ခဲ့သူျဖစ္သည္။ သူသည္ အသင္းေတာ္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကုိ အထူးစိတ္အား 
ထက္သန္ ခဲ့သူျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ေနာက္ပုိင္း ရာထူးမွ အျဖဳတ္ခံလုိက္ရသည္ဟု သိရသည္။ အသင္းေတာ္အတြင္း ယုိယြင္းလာမႈမ်ား ျပဳျပင္ရန္ အဂၤလီကန္ အသင္းေတာ္အတြင္း ျပဳျပင္ေရးသမားမ်ား ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ 

ခံယူခ်က္မတူေသာ အဖဲြ.၂ဖဲြ.ေပၚလာသည္။ 
တဖဲြ.သည္ အသင္းေတာ္ အားနည္းခ်က္၊ ယုံၾကည္ျခင္းႏွင့္က်င့္သုံးမႈ၌ ယုိယြင္း လာမႈမ်ားကုိ အသင္းေတာ္ေဘာင္အတြင္းမွ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲကာ သန္႔ရွင္းလာေစရန္ သေဘာထားရွိသူမ်ားကုိ “အသင္းေတာ္သန္႔ရွင္းရန္ လုိလားသူမ်ား (၀ါ) ပ်ဴရီတန္” (Puritans)ဟု ေခၚၾကသည္။ 
ဒုတိယအဖြဲ႕သည္ အသင္းေတာ္ေဘာင္အတြင္း၌ ေနၿပီးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲႏုိင္ရန္ အလားအလာ- ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ လုံး၀မရွိသည္.အတြက္ အသင္းေတာ္ေဘာင္မွ အျပင္ထြက္ၿပီး ျပဳျပင္သန္႔စင္ေရး လုပ္ရန္ ဆႏၵရွိၾကသည္. “ခြဲထြက္ေသာအဖြဲ႔မ်ား” (Separatist) ျဖစ္ပါသည္။ 
ဂၽြန္စမစ္သည္ ခြဲထြက္ျပီး ျပဳျပင္လုိေသာ အုပ္စုထဲတြင္ ပါသည္။ ထုိသုိ.အဂၤလန္တြင္ အာဏာပုိင္မ်ားသည္ အသင္းေတာ္ျပဳျပင္ေရး ႀကိဳးပမ္းသူအုပ္စု အားလုံးကို ျပင္းထန္စြာ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္လ်က္ အေရးယူခဲ့သည္။ ဂၽြန္စမစ္လည္း မိမိခံယူယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းက်ခံခဲ့ရပါသည္. ေနာက္ပုိင္း ခရစ္ယာန္မ်ားဟာဘာသာေရး ညွင္းဆဲမႈ လုံး၀မရွိေသာႏုိင္ငံ 
နယ္သာလန္ ႏုိင္ငံသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕တိမ္းေရွာင္ၾကပါသည္။

ဂၽြန္စမစ္လည္း သူ႔အဖြဲ႕နွဳင္. အတူ(AD 1608) ခုႏွစ္တြင္ 
Netherlands (ေဟာ္လန္ႏုိင္ငံ)သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ရန္ ထြက္ခြာခဲ့သည္။ ဂၽြန္စမစ္သည္ အမ္စတာဒမ္ၿမိဳ႕၌ ေနထုိင္ရင္း ေဟာ္လန္ႏုိင္ငံတြင္ ဒုတိယေျမာက္ အဂၤလိပ္ဘာသာ စကားေျပာ ခရစ္ယာန္
အသင္းေတာ္ကုိ တည္္ေထာင္ခဲ့၏။ 

ဂၽြန္စမစ္နွဳင္. သူ႔၏ အသင္းေတာ္သည္ 
သမၼာက်မ္းစာေတာ္ျမတ္ကုိ ေသခ်ာစြာေလ့လာၾကရာမွာ အခ်က္အလက္အခ်ိဳ႕ကုိ ေတြ႕ရွိေဖာ္ထုတ္ခဲ့သည္္။ 
(၁) ကေလးသူငယ္မ်ားကုိ ဗတိၱဇံမဂၤလာေပးျခင္း(Infant Baptism)
သည္ သမၼာက်မ္းစာ သြန္သင္ခ်က္နွဳင္. ကုိက္ညီမႈ မရွိဘူးဆုိတဲ့အခ်က္။ 
(၂) လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ ဗတိၱဇံခံယူရမည္ဆုိေသာ္ သူကုိယ္တုိင္ သူ၏ က်ယုံၾကည္မႈကုိ ဖြင့္ဟေျပာဆုိရန္ လုိအပ္သည္ ဆုိတဲ့အခ်က္။ (၃)လူတုိင္းသည္ ဘာသာတရား ယုံၾကည္ကုိးကြယ္မႈ၌ ကုိယ္ပုိင္
လြတ္လပ္မႈ အျပည့္အ၀ရွိသည္ ဆုိသည္.အခ်က္။ (၄)ႏုိင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းနွဳင္. အသင္းေတာ္အေရးကိစၥသည္ သီးျခားစီျဖစ္ရမည္ စသည္.အခ်က္မ်ားကုိ ေတြ႕ရွိခဲ့သည္္။

ဂၽြန္စမစ္သည္ အသင္းေတာ္ 
စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ပုံစနစ္သစ္ကုိ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့သည္။
 ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေသာ အသင္းေတာ္မ်ား၏ ေခါင္းေဆာင္မႈပုံစံ (၀ါ) 
အုပ္ခ်ဳပ္ပုံ စနစ္ျဖစ္ေသာ “သင္းအုပ္၊သက္ႀကီးသူ 
အသင္းသားမ်ားနွဳင္. သင္းေထာက္မ်ား သုံးေခါက္သုံးဖလွယ္ပုံစံ” 
(trifold leadership of pastor- elder- lay-elder, and Deacons) ကေန“သင္းအုပ္နဲ႔သင္းေထာက္မ်ားအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ပုံစံ”
(a twoflod church leadership that of Pastors and Deacons)ကုိ ေဖာ္ထုတ္ ခဲ့သည္္။ ယေန႔ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္မ်ားစြာ၏ အသင္းေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ပုံစံမ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္္။ 

ဂၽြန္စမစ္နွဳင္. သူ႔အသင္းသားမ်ားသည္ ယခင္သူတုိ႔ ခံယူခဲ့ေသာ ကေလးသူငယ္ ဗတၱိဇံကုိ တရား၀င္အျဖစ္ လက္မခံၾကေတာ့
သည္.အတြက္ (1609) ခုႏွစ္တြင္ ဂၽြန္စမစ္သည္ ေရွ႕ဦးစြာ မိမိကုိယ္မိမိႏွစ္ျခင္း မဂၤလာေပးခဲ့ၿပီးေနာက္ သူ.၏ အသင္းသား၊ အဖြဲ႕၀င္မ်ားအားလုံးကုိလည္း ဗတိၱဇံမဂၤလာေပးခဲ့ပါသည္္။ 
ထုိအခ်ိန္က သူတု႔ိ စီရင္ခံယူခဲ့ေသာ ဗတၱိဇံမဂၤလာသည္ “ေရနဲ႔ေလာင္းျခင္းသာ” (pouring)သာျဖစ္ပါသည္။ “ေရထဲသုိ႔အကုန္အစင္ႏွစ္ျခင္း” (total immersion) ကုိ “ဗတၱိဇံမဂၤလာေပးပုံေပးနည္း” (Mode of Baptism) အျဖစ္ 
(AD 1614) မွသာ တရား၀င္ လက္ခံစီရင္က်င့္ 
သုံးလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

 ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္မ်ားအတြင္း၌လည္း အဓိကအုပ္စုႀကီးႏွစ္စုရွိသည္။ “သီးျခားခြဲခန္႔မႈကုိ ယုံၾကည္ေသာႏွစ္ျခင္းမ်ား” 
(Particular Baptists) (သုိ႔) ကယ္လဗင္၀ါဒီႏွစ္ျခင္းမ်ား 
(Calvinistic Baptists) (သုိ႔မ ဟုတ္) အာေမးနီးယန္း ႏွစ္ျခင္းမ်ား (Armenian Baptists) ဆုိၿပီး ႏွစ္ျခင္းအုပ္စုႀကီး ႏွစ္စုရွိသည္္။

 ႏွစ္ျခင္းမ်ား၏ ကြဲျပားသိသာေသာ ၀ိေသသမ်ားသည္ 
အျခားေသာ ခရစ္ယာန္ ယုံၾကည္သူမ်ား နည္းတူ နိစိန္ယုံၾကည္ခ်က္ (Nicene Creed)ကုိ ယုံၾကည္ခံ ယူ ေသာ္လည္း ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္မ်ား၌ “ႏွစ္ျခင္းယုံၾကည္ခ်က္ ေၾကညာျခင္း” (Baptist Creed) မရွိပါေခ်။ 

“ႏွစ္ျခင္းမ်ား၏ အျခားေသာ ခရစ္ယာန္ဂုိဏ္းဂဏ 
အသင္းေတာ္ မ်ားနွဳင္.မတူ သိသာေသာ ကြဲျပားသည္. ၀ိေသသရပ္တည္မႈမ်ား” (Baptist Distinctives) 

 (၁)ယုံၾကည္ျခင္းႏွင့္က်င့္သုံးမႈအတြက္သမၼာက်မ္းစာသာလွ်င္
အခ်ဳပ္အျခာျဖစ္သည္။ (Biblical Authority/ Sole Authority of Scriptures for Faith and Practice) (၂)ေဒသႏၱရအသင္းေတာ္တုိင္းသည္မိမိတုိ႔၏ကံၾကမၼာကုိ
ဖန္တီးႏုိင္ေသာလြတ္လပ္မႈ ရွိသည္။ 
(Autonomy of the local churches) 
(၃)ယုံၾကည္သူတုိင္း ဘုရားသခင္ႏွင့္တုိက္ရုိက္ မိတ္သဟာယ
ဖြဲ႕ႏုိင္ေသာ ယဇ္ပေရာဟိတ္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ 
(Priesthood of the Believers) 

(၄)အသင္းေတာ္တြင္ မဂၤလာ၀တ္ႏွစ္ပါး 
-ႏွစ္ျခင္းမဂၤလာႏွင့္ ပြဲေတာ္ မဂၤလာ က်င့္သုံးပါသည္။ 
(Two Ordinances of the Church - 
Believer's Baptism by immersion and 
the Lord's Supper is a symbol ordinance) 

(၅)ေျပာင္းလဲၿပီးေသာသူမ်ားသာလွ်င္ အသင္းေတာ္၏
သင္း၀င္ျဖစ္ရမည္။ (Regenarated Church Membership) (၆)အသင္းေတာ္ႏွင့္ ႏုိင္ငံေတာ္သီးျခားစီျဖစ္သည္။ 
(Separation of Church and State) (၇)လူမ်ားစု၏ဆႏၵျဖင့္အသင္းေတာ္အားအုပ္ခ်ဳပ္ပါသည္။ 
(Democratic form of Church Government)